کارگران بدون بیمه و حمایت های رفاهی دولت
«مازیار گیلانینژاد» فعال صنفی کارگری با اظهار نگرانی نسبت به سرنوشت آن دسته از کارگران واحدهای تولیدی و خدماتی که در بخش غیررسمی اشغال داشتند و به دلیل توقف فعالیتها بیکار شدهاند به آتیهنو، گفت:«ارزیابی وزارت رفاه و بررسی تشکلهای کارگری تا پیش از شیوع ویروس کرونا، نشان میداد بین ۲ تا بیش از ۳ میلیون کارگر، در کارگاههای خارج از شمول قوانین کار و تامیناجتماعی کار میکردند. در نتیجه حتی حداقل دستمزد را هم دریافت نمیکردند. طبق بررسیهای میدانی که از واحدهای صنفی مستقر در صنعتیترین استانهای کشور مانند تهران و اصفهان انجام دادیم، تعداد زیادی از کارگاههای کوچک که با ۵ تا ۱۰ کارگر کار میکردند، فعالیتهای خود را از زمان توقف، یعنی اسفندماه، آغاز نکردهاند.»
وی با بیان اینکه در تماسهایی که با کارگران این واحدها برقرار کردیم، متوجه شدیم که کارفرمایان آنها حداقل در کوتاهمدت برنامهای برای بازگشایی کارگاههای خود ندارند و حتی مایل به ثبتنام در سامانه وزارت بهداشت برای ازسرگیری فعالیت نیستند، گفت:«این در حالی است که تعداد زیادی از این واحدها به سبب نوع فعالیت خود در شمار واحدهای کمریسک قرار میگیرند و کارفرمایان آنها میتوانند با ثبتنام در سامانه وزارت بهداشت و دریافت دستورالعملهای فاصلهگذاری، فعالیتهای خود را پس از تایید مراجع مربوطه از سر گیرند اما به دلیل رکود اقتصادی و نداشتن مشتری ترجیح میدهند کار خود را متوقف کنند و تعطیل بمانند.»
گیلانینژاد با تاکید بر ضرورت حمایت رفاهی دولت از کارگران این واحدها، گفت:«با توجه به اینکه این کارگران در پوشش بیمه قرار ندارند، نمیتوانند از مقرری بیکاری بهرهمند شوند. هماکنون بیشتر آنها یا در جستوجوی کار هستند و یا اینکه به صورت پارهوقت و تماموقت برای تاکسیرانیهای اینترنتی کار میکنند. تعدادی زیادی از آنها حتی دستمزد اسفندماه خود را هم دریافت نکردهاند، هرچند کارفرمایان وعده دادهاند که به زودی این کار را انجام میدهند اما صاحبخانه کارگران اجارهنشین منتظر پرداخت طلب خود است و به بیکاری مستاجرش، کاری ندارد.»
این فعال صنفی کارگری با بیان اینکه دولت با پرداخت بستههای حمایتی به کمک این دسته از کارگران بیاید، گفت: «کارگرانی که بیمه اجباری دارند، حداقل از بابت دریافت مقرری بیکاری آسوده هستند. با توجه به اینکه وزارت کار برای کارفرمایان آنها تکلیف کرده که باید از خردادماه فعالیتهای خود را از سر گیرند، میتوانند به بازگشت به کار امیدوار باشند اما کارگران فاقد پوشش بیمهای وضعیت روشنی را ندارند. بنابراین پرداخت بستههای حمایتی نقدی و غیرنقدی به آنها میتواند بسیار راهگشا باشد اما در کنار اینها باید سهمی از منابع اختصاص داده شده برای پرداخت مقرری بیکاری را هم برای آنها هم در نظر گرفت. به بیان روشن، باید ترکیبی از حمایتها را سازماندهی کرد.»