اولین‌بار که نام نجف دریابندری را شنیدم انگار کسی هلم داد توی حوض آب! چرا؟ به خاطر این ترکیب غیرعادی که از یک اسم و یک نام خانوادگی به‌وجود آمده بود! اسم نجف را هرگز نشنیده بودم و هنوز هم مورد دومی از این نام نمی‌شناسم. دریابندری هم که خود ترکیب دو پدیده‌ عظیم یعنی دریا و بندر است باز یک نام خانوادگی استثنایی و نادر و سنگین ا‌ست. من این نام و صاحب آن را 60 سال پیش شناختم، هنگامی که در موسسه‌ انتشارات فرانکلین کار می‌کردم. این نجف دریابندری، مردی بلندقامت، آشفته‌مو، درشت‌صدا و آزاد رفتار بود که در میان صد تا آدم، بیش از هر‌‌کس دیده می‌شد و بلندتر از هر‌‌کس می‌خندید...

با همه‌ این توصیف‌ها، و بعد از آشنا شدن با آثار و افکارش و خواندن برخی نوشتارهایش مثل چنین کنند بزرگان، که با نام مستعار ویل کاپی منتشر کرده بود، نجف دریابندری، بزودی در دل من جا باز کرد و از اینکه با او در یک موسسه کار می‌کردم، خوشم می‌آمد.