رهبران و معلمان خارق‌العاده، درک و دریافت ما را از جهان، تغییر می‌دهند. یکی از بهترین نمونه‌ها، «تائو پورچون لینچ»، پیرترین مربی یوگا در جهان است که به‌تازگی صد‌ویک‌سالگی‌اش را جشن گرفته. او از زمانی که موسسه یوگا را در سال1982 تاسیس کرد، مربیان یوگای بسیاری پرورش داده؛ در هند، فرانسه، دبی، روسیه و سراسر آمریکا. هنوز هم در ورک‌شاپ‌های یوگا، به آموزش می‌پردازد. تائو از اساتیدش آموخته که قدرت بسیاری در همه افراد وجود دارد، اما تنها تعداد کمی به آن دست می‌یابند.

او باور دارد که الهامات یوگا می‌تواند صلح را گسترش دهد، حالِ آدمیان را خوب کند و سیاره‌مان را نجات دهد. پیش از فراگیریِ یوگا، استاد «تائو لینچ» حرفه‌های گوناگونی را تجربه کرده؛ از بازیگری در انگلیس، فرانسه و آمریکا گرفته تا ساختن مستندهای تاریخی در هند. او همچنین در شناساندن تلویزیون به هند در دهه 50میلادی نقش داشت. «تائو» قواعد آموزشی و کنترل بدن و ذهن را از خلال یوگا یاد می‌دهد. وقتی او در صدسالگی، تمام بدنش را روی دستانش بالا می‌برد و تعادلش را حفظ می‌کند، نشان‌مان می‌دهد که صرف‌نظر از دین و مذهبی که داریم، با دریافت انرژی طبیعت می‌توانیم با انسان‌های دیگر احساس وحدت کنیم و یکی شویم. فلسفه «تائو لینچ» این است که اگر قدرتِ درونی‌مان را در مشت خودمان بگیریم، آن‌گاه دیگر هیچ‌ کاری نخواهد بود که ما نتوانیم انجام دهیم. او می‌گوید: «وقتی کاری را می‌خواهم انجام دهم، هیچ‌کس نمی‌تواند جلودارم شود. من تازگی‌ها صد‌ویک‌ساله شده‌ام، ولی هنوز کارهایی برای انجام‌دادن دارم. دوباره دارم شروع می‌کنم.  من به سن، باور ندارم، به انرژی باور دارم. نگذار سن به تو دیکته کند که چه کاری را می‌توانی انجام دهی و چه کاری را نمی‌توانی. طبیعت خود را بازمی‌یابد و این به ما می‌آموزد که ما هم می‌توانیم خودمان را بازیابیم.» در ۸۴‌سالگی پس از اینکه استخوان پایش آسیب دید، پزشکان به او اعلام کردند انعطاف‌پذیری‌اش هرگز بازنخواهدگشت. اما اشتباه می‌کردند! چون او از آن زمان تازه رقص باله را آغاز کرد: «من در این زمینه خیلی لجبازم! وقتی بگویند تو نمی‌توانی کاری را انجام دهی، حریص‌تر می‌شوم.»