در خانه مشغول انجام کارهای شخصی‌ام بودم که ناگهان صدای بلندگوی هیأت‌ زنجیرزنی که مشغول گذشتن از خیابان جلو منزل‌مان بودند، من را به خود آورد و چند لحظه‌ای با خود همراه کردند. وقتی به گروه‌ عزاداری‌‌ها نگاه می‌کردم، نکته‌ای که توجهم را جلب کرد؛ نظم و انضباط دسته‌ها و هیأت‌ها بود و اینکه در بیشتر دسته‌ها و هیأت‌هایی که مدیران آن، از پیشکسوتان بودند، نظم و انضباط خاصی حکمفرما بود، ولی این موضوع در هیئت‌های دیگر، کمتر نمود داشت، زیرا اکثر جوانان با شور و حال حسینی‌(ع) خود، درصدد برپایی هیأت‌هایی برای عزاداری بودند و از این مطلب مهم، غافل بودند که هر هیأت و محفلی بدون حضور پیشکسوت در آن جمع، تقریبا با بی‌نظمی‌هایی همراه بوده و درهم ریختگی، یکی از موارد همیشگی این تکایاست.

این نکته من را به فکر برد که چه می‌شد، اگر ما می‌توانستیم، نه‌تنها در عزاداری‌های محرم، بلکه مکان‌ها و زمان‌های مختلف، از این نیروهای پیشکسوت بیشتر استفاده کنیم.

بی پیر مرو تو در خرابات

هرچند سکندر زمانی

حافظ در این شعر، افراد را حتی از رفتن در خرابات بدون بزرگ‌تر و دانا، نهی کرده و از این بیت می‌توان این مطلب را دریافت که بدون بزرگ‌تر و پیشکسوت، ورود در هر عرصه و محلی، می‌تواند برایمان زیان‌آور باشد. در کشوری زندگی می‌کنیم که احترام به موی سپید و کسوت از دیرباز جزء ارزش‌های فرهنگی در جامعه ما بوده و سوال اساسی اینجاست، چه اتفاقی افتاده که در جامعه ما فاصله بین پیشکسوتان و جوانان چنین عمیق شده؟!

به‌خاطر دارم در قدیم، کارتونی از تلویزیون پخش می‌شد، به نام «کار و اندیشه»، که فردی که نامش «کار» بود، تنها می‌خواست به‌صورت اجرایی کارها را انجام دهد و این «اندیشه» بود که به کمک «کار» می‌آمد و با هم می‌توانستند، کارهای خوب و باارزشی انجام دهند.

در این زمان نیز می‌توان جوانان و پیشکسوتان را به این دو شخصیت مهم تعبیر کرد؛ جوانان که انرژی بی‌حد آن‌ها می‌تواند هر سدی را از میان بردارد و پیشکسوتان که با تجربه و اندوخته‌های فراوان‌شان، می‌توانند این پتانسیل‌های قوی را در محل‌های خود به‌خوبی به‌کار گرفته و به اهداف عالی و بی‌حدوحصر دست یابند. جوانان که شوروشوق فراوانی در سر دارند ترجیح می‌دهند با سعی‌وخطا، موارد و مسائل را حل‌وفصل کنند، در صورتی که اگر همین جوانان خوش‌ذوق و پرانرژی وطن بتوانند از فکر و تجربه پیشکسوتان استفاده کنند به‌جای یک قدم، می‌توانند قدم‌های متوالی و متناوبی برداشته و در جهت شکوفایی خود و مملکت‌شان، سهم بسزایی داشته باشند. به امید آنکه این خصلت احترام به پیشکسوتان فراگیر شود تا بتوان لذت در کنار هم بودن و رسیدن به اهداف عالیه را به‌خوبی درک کرد.