با وجود اینکه کشور ما در زمینه درمان بیماری‌های ارتوپدی در زمره پنج کشور نخست دنیا قرار دارد و از استانداردهای بین‌المللی در این حوزه برخوردار است، اما در عین حال جای خالی تحقیق و پژوهش بیشتر در دانش ارتوپدی ایران، احساس می‌شود. 

مراکز تحقیقاتی و دانشگاهی کشور باید با عزم بیشتری به میدان بیایند و در حوزه تحقیقات ارتوپدی، فعالانه‌تر عمل کنند. 

از منظر دانش تجربی و پزشکی در حوزه ارتوپدی قطعا کشور ما در رتبه نخست منطقه قرار دارد، اما نیاز است، فعالیت‌های تحقیقاتی و پژوهشی نیز در این حوزه علمی، جدی‌تر گرفته شود. از نظر تجهیزات پزشکی در حوزه ارتوپدی نیز وضعیت مطلوبی در بیمارستان‌های کشور داریم، اما در این حوزه نیز نیاز است که تولیدات داخلی تجهیزات ارتوپدی تقویت شود تا از میزان وابستگی کشور به تجهیزات ارتوپدی خارجی کاسته شود. 

علاوه بر آن، نیاز داریم نحوه توزیع عادلانه متخصصان ارتوپدی در سراسر مناطق کشور نیز پی گرفته شود و با ارائه راهکارهای علمی و اعطای مشوق‌های مختلف، متخصص ارتوپد را به حضور در مناطق محروم ترغیب و بستر حضور متخصصان ارتوپدی در نقاط مختلف کشور را فراهم کنند که امیدواریم این سیاست علمی نیز دنبال شود. 

در صورتی که سطح رفاه حداقلی برای متخصص ارتوپد در مناطق محروم در نظر گرفته شود و بستر رشد این پزشکان در این مناطق مهیا شود، قطعا بسیاری از متخصصان ارتوپد برای ارائه خدمت در مناطق کم‌برخوردار، انگیزه بالاتری خواهند داشت. 

همچنین نیاز است افزایش تعرفه‌های خدمات ارتوپدی نیز مدنظر قرار بگیرد تا با تعرفه‌ای منطقی‌تر، بستر ارائه خدمات ارتوپدی به بیماران فراهم شود.

از سوی دیگر، باید در نظر داشت که تصادفات رانندگی، مهم‌ترین عامل بروز مشکلات ارتوپدی در کشور است و پس از آن، آرتروز به‌خصوص آرتروز زانو از دیگر مشکلات شایع ارتوپدی در ایران به‌شمار می‌رود.

در این زمینه نیز باید توجه جدی‌تری به بحث پیشگیری شود تا قبل از اینکه مشکلات ارتوپدی اتفاق بیفتد و هزینه‌های سنگین درمانی به بیماران و نظام سلامت تحمیل شود، فکری به حال کاهش حوادث رانندگی شود.