«چیزی که باعث می‌شود از رفتار او و خیلی دیگر از دوستان زن آمریکایی‌ام تعجب کنم، این است که چقدر به «دوست داشته شدن» اهمیت می‌دهند. آن‌ها چطور به این نتیجه رسیده‌اند که دوست‌داشتنی‌ بودنشان این قدر مهم است؟ دوست‌داشتنی بودن از نظر آن‌ها یک ویژگیِ خاص است که برای کسب آن، باید قید نشان‌دادن عصبانیت، پرخاشگری یا ناسازگاری‌ات را بزنی. ما زمان زیادی را صرف این می‌کنیم که به دخترها یاد بدهیم مدام نگران ذهنیت پسرها در مورد خودشان باشند. اما عکس این قضیه وجود ندارد؛ ما به پسرها یاد نمی‌دهیم چه کار کنند تا دوست‌داشتنی به نظر برسند.»

«چیماماندا انگوزی آدیچی»، نویسنده نیجریه‌ای در کتاب «همه باید فمینیست باشیم» تلاش کرده با زبان بسیار ساده و صمیمی و با مثال‌هایی ملموس، فمینیسم را تعریف کند. همان طور که در پیش‌گفتار مترجم آمده: «فمینیسم مخالف هرگونه برتری‌ است و برخلاف تصور خیلی‌ها، سعی در بزرگ‌نمایی زن‌ها ندارد، بلکه به برابریِ اجتماعی و اقتصادی و سیاسیِ هر دو جنس معتقد است، یعنی ابتدایی‌ترین نشانه متمدن بودنمان.» «چیماماندا آدیچی» که نوشته‌هایش به سی زبان ترجمه شده و در سراسر دنیا مخاطب دارد در این کتاب، از زن‌ها و مردها می‌خواهد که فارغ از جنسیت، برای انسان‌بودن تلاش کنند. او همچنین از زن‌ها می‌خواهد که با ترس‌هایشان بجنگند و خودشان -خودِ واقعی‌شان- را از یاد نبرند. از نظر نویسنده مشکل جنسیت‌گرایی اینجاست که به‌جای شناخت این مسئله که «چگونه هستیم»، به ما دستور می‌دهد «چگونه باشیم». آدیچی در پایان کتاب، مثالی از فرهنگ «ایگبو» آورده است، در این فرهنگ دوقلوها بدشگون بوده و باید کشته می‌شدند، اما امروزه این کار برای مردم «ایگبو» غیرقابل تصور است. طبق این مثال، فرهنگ همواره در حال تغییر است. «فرهنگ، مردم را نمی‌سازد، بلکه مردم هستند که فرهنگ را می‌سازند. اگر این درست باشد که کمالِ انسانیِ زنان جزء فرهنگ ما نیست، پس ما می‌توانیم -و باید- آن را جزء فرهنگ‌مان کنیم.» این کتاب شصت صفحه‌ای توسط دو نشر «کوله‌پشتی» و «میلکان» با ترجمه‌های مریم طباطبائی‌ها و سمانه پرهیزگاری منتشر شده است و به‌دلیل حجم کمش می‌تواند منبع خوبی باشد برای شروع مطالعه در زمینه فمینیسم.