«پیتر وُلبن» در مدرسه جنگل‌بانی تحصیل کرد و سپس در یک آژانس جنگل‌داری در آلمان مشغول به کار شد. «پیتر» در شهرداری محلی استخدام شد تا به شیوه سازگار با محیط‌زیست از جنگل مراقبت کند. امروز او جنگل را بدون استفاده از حشره‌کش و ماشین‌آلات سنگین مدیریت می‌کند. درختان زیر نظر پیتر با دست هرس و برداشت و زمین‌ها توسط اسب شخم زده می‌شوند. او همچنین پروژه‌ای تحت‌عنوان «سنگ قبر زنده» آغاز کرده است که براساس آن، شهروندان معادل ارزش تجاری یک درخت قدیمی را پرداخت می‌کنند تا پس از مرگ، خاکستر آن‌ها در پای این درخت دفن شود. با این پروژه، جنگل به یک بهره‌برداری پول‌ساز تبدیل شده است. «پیتر» کتابی تحت‌عنوان «زندگی پنهان یک درخت» نوشته است و در مصاحبه‌ای که با  سایت «Yale Environment 360» داشته، توضیح می‌دهد که چرا درختان، موجودات پیچیده‌ای هستند و به‌صورت خانوادگی زندگی و از همسایگان بیمار خود مراقبت می‌کنند و توانایی تصمیم‌گیری و مبارزه با شکارچیان را دارند. او به‌‌خاطر جنبه‌ انسانی قائل‌شدن برای درختان، مورد انتقادهای زیادی قرار گرفته است، اما «پیتر» 52ساله معتقد است که برای موفق‌شدن در حفاظت از جنگل‌هایمان، در جهانی که به‌سرعت در حال گرم‌شدن است، نیاز داریم به درختان از یک منظر کاملا متفاوت نگاه کنیم.  در یک مصاحبه «پیتر» توضیح می‌دهد که به‌عنوان یک جنگل‌بان جوان می‌خواستم از طبیعت محافظت کنم، اما آنچه از من خواسته می‌شد، نابودکردن آن بود! بعدها، مناطقی را دیدم که به شیوه سازگار با محیط‌زیست از آن‌ها مراقبت می‌شد و فکر کردم که این راهی است که باید با آن جنگل‌ها را مدیریت کرد، اما مشکل اینجا بود که من هنوز به درختان به چشم کالایی برای فروش و نه موجوداتی زنده نگاه می‌کردم. من باید از مردم منطقه‌ای که جنگل من در آن قرار داشت یاد می‌گرفتم چطور دقیق‌تر به درختان نگاه کنم تا آن‌ها را موجوداتی منحصربه‌فرد ببینم. همچنین شروع به خواندن آخرین تحقیقات علمی کردم که از درختان تصویر موجوداتی بسیار حساس و اجتماعی برای من ساخت. درختان با یکدیگر همکاری می‌کنند. درخت مادر بچه‌های خود را با قندی که از فتوسنتز خود تولید کرده است، تغذیه می‌کند تا از مرگ آن‌ها جلوگیری کند. در جنگل، درختان یک گونه از طریق ریشه‌هایشان به یکدیگر متصل هستند و مانند یک شبکه همراه با هم رشد می‌کنند. همچنین نوک ریشه‌های درختان، ساختاری مانند مغز دارد که بسیار حساس است و به درخت کمک می‌کند بین ریشه‌های درختان گونه خود و سایر گونه‌ها تمایز قائل شود. نمی‌دانم چطور این اتفاق می‌افتد، اما اندازه‌گیری‌های ما با مولکول‌های شکر نشاندار شده با رادیواکتیو نشان می‌دهد که جریانی از غذا و انرژی از درخت سالم به درخت بیمار (از طریق ریشه‌ها) وجود دارد تا هر دو سهم، برابری داشته باشند!