ناایمنی محیط کار و مخاطرات شغلی کارگران، جدای از اینکه سلامت کارگران را به مخاطره می‌اندازد، اقتصاد ملی را هم به چالش می‌کشد. این اتفاق می‌تواند دلایل بسیار متعددی داشته باشد. واقعیت این است که هم‌اکنون در جامعه شاهد هستیم که برخی کارفرمایان ایمنی محیط کار را رعایت نمی‌کنند، زیرا به‌زعم خودشان تامین سلامت کارگران در محیط‌های کاری، هزینه‌های اضافی به آن‌ها تحمیل می‌کند و با همین استدلال غلط، سالم‌سازی محیط‌های کاری را دور می‌زنند. از طرف دیگر، گاه کارگران غیرایرانی به شکل ممنوع و غیرمجاز به کار گرفته می‌شوند و همین عامل موجب بی‌توجهی برخی کارفرمایان به موضوع ارتقای سلامت محیط کار می‌شود، زیرا چنین کارفرمایانی مطمئن هستند که در صورت بروز حوادث شغلی، کارگر غیرمجاز هرگز از آن‌ها شکایت نمی‌کند. همچنین نداشتن امنیت شغلی در برخی کارگاه‌ها سبب شده عده‌ای از کارگران تحت هر شرایطی کار کنند، زیرا واهمه دارند که اگر به کارفرما درباره ناایمن بودن محیط کار گلایه کنند، از کار بیکار شوند، در حالی که محیط کاری ایمن، کف خواسته‌های جامعه کارگری است. در کنار همه این موارد، باید بحث فرهنگی را هم به مجموعه این مشکلات اضافه کرد. بسیاری از کارفرمایان و حتی کارگران برای رعایت ایمنی در محیط کار، دوراندیشی لازم را ندارند و برای سلامت شغلی در محیط کار، بهایی قائل نمی‌شوند. به باور بسیاری از کارفرمایان، رعایت ایمنی در محیط کار تحمیل هزینه‌های اضافی است. در چنین شرایطی، اعتقاد دارم که باید کارگر را با حقوق فردی و شغلی‌اش آشنا کرد تا تحت هر شرایط نامساعدی تن به کار ندهد. مثلا بارها دیده‌ایم که عده‌ای از خانم‌ها در برخی کارگاه‌های تولیدی به کار گرفته می‌شوند در حالی که در آنجا ایمنی و سلامت رعایت نمی‌شود، اما آن‌ها به دلیل ناآگاهی از حقوقشان، راضی به کار کردن در آن شرایط سخت می‌شوند. مسئولان هم باید به این نکته دقت داشته باشند که اخطار دادن، جریمه کردن و حتی تعطیل کردن واحدهای تولیدی متخلف در حوزه ایمنی کار، نه‌تنها به اقتصاد ملی آسیب نمی‌زند، بلکه اتفاقا تعطیلی آن‌ها به اقتصاد کشور کمک خواهد کرد.