هفته پیش به طور مفصل درباره سرنوشت مبهم لیگ 98-99 نوشتیم و گفتیم سه مانع اساسی برگزاری این مسابقات هنوز مرتفع نشده است.
چندی قبل برخی از خبرگزاریها از تعیین تاریخ قرعهکشی و شروع مسابقات خبر دادند، اما مسئولان سازمان لیگ گفتند تا موانع برطرف نشود خبری از شروع لیگ نیست. هرچند این پافشاری را باید به فال نیک گرفت، منتها بهدلیل سابقهای که از تهدیدهای اینچنینی در ذهن داریم، این تاخیر نهتنها به نفع فوتبال تمام نمیشود، که احتمالا باعث فشردهشدن برنامه مسابقات در آینده و بدشدن وضع تیم ملی خواهد شد. اصرار سازمان لیگ روی مرتفعکردن یکی از آن سه مانع است؛ استانداردسازی ورزشگاهها.
محورهای این استانداردسازی از سوی فدراسیون اعلام شده: اول الکترونیکیشدن سیستم بلیتفروشی بهطور کامل، دوم شمارهدارکردن صندلیها و سوم تجهیز ورزشگاهها با دوربین مداربسته.
عملیشدن این سه فاکتور مساوی است با نظم زیاد و مقابله با بیاخلاقی و بیانضباطی در ورزشگاهها، اما با توجه به وضعیت وحشتناک فینال جامحذفی که همین دو ماه پیش برگزار شد، حتی در صورت فراهمشدن این زیرساختها، سوال این است که آیا فرهنگ استفاده از آن وجود دارد؟
بلیتفروشی الکترونیکی زمانی موثر است که حتی یک بلیت هم در گیشه ورزشگاهها فروخته نشود، اما حساب کنید چندهزار هوادار بیرون ورزشگاه شروع کنند به شعار دادن و تخریب، به نظرتان کسی در مقابل خواسته غیرمنطقی آنها مقاومت خواهد کرد؟
یک مورد دیگر را هم در نظر بگیریم، در این کشور حتی در محیط فرهنگی سینما هم هنوز سیستم نشستن روی صندلی اختصاصی جا نیفتاده و مردم اگر سینما خلوت باشد هرجا دلشان میخواهد مینشینند، حال در محیط استادیوم و با در نظر گرفتن روحیات خاص هواداران فوتبال، آیا وقتی شخص منظمی راهی استادیوم شده و ببیند کسی جایش نشسته، این شهامت را دارد که به او بگوید از جای من بلند شو؟! یا اساسا به نظرتان فوتبالیجماعت اینقدر صبر دارند که صبر کنند صاحبان نگونبخت صندلی بیایند استادیوم و بنشینند سر جای خودشان؟
این تاکید بر استانداردسازی در حالی صورت میگیرد که کوچکترین فرهنگسازی برای آن نشده و بعید است استقرار این نظم جز در یک بازه زمانی چند ساله محقق شود. البته میتوان آن را محقق کرد، ولی عملیکردن آن، نیازمند تحکم و وجود نیروی انسانی پرتعداد در سالهای اولیه اجرای قانون است. آیا چنین منابعی در اختیار فدراسیون فوتبال و نیروی انتظامی هست؟