همه ما در طول روز از کنار صدها نفر می‌گذریم. آدم‌ها را می‌بینیم و نمی‌بینیم؛ در خیابان، مترو، اتوبوس، دانشگاه، محل کار یا هرجایی که بشود نامش را «مکان عمومی» گذاشت. آدم‌هایی که هزار قصه را پشت‌سر گذاشته‌اند تا اینکه در لحظه‌ای خاص از جلو ما رد شوند یا برای چند دقیقه کنارمان بنشینند. خیلی از ما بی‌اعتنا به اطراف و آدم‌ها، از آن موقعیت‌ها عبور می‌کنیم و دنبال کار خودمان می‌رویم، اما بعضی‌ها هم هستند که به‌جای آنکه در گوششان هدفون بگذارند و با موسیقی از دنیای عمومی اطراف دور شوند یا خودشان را به چیزی مشغول کنند، به محیط، آدم‌ها، مکالماتشان و روابطشان دقت می‌کنند. اشتباه نکنید، منظور فضولی در کار مردم نیست. اتفاقاً همین دقت و چشم و گوش باز، می‌تواند تصویری از عموم جامعه و فرهنگ و اخلاق مردم به‌دست دهد. «احسان محمدی»، روزنامه‌نگار از همین دست آدم‌هاست که وقتی در مترو می‌نشیند، به غیر از طی مسیر، به آدم‌های دوروبرش هم نگاه می‌کند و گاهی در ذهنش برایشان قصه‌هایی متصور می‌شود و نتیجه این نگاه‌ها، کتابی شده به نام «شیوه دلبری و متروآشوبی» که همین چند وقت اخیر منتشر شده و در آن چندین و چند روایت از همین مترونشینی‌های نویسنده آمده. روایت‌هایی کوتاه که نویسنده در آن‌ها، جدای از احوال آدم‌ها، به هزار و یک چیز روزمره که همه‌مان با آن‌ها سروکار داریم اشاره می‌کند. از مکان‌ها تا فلان آهنگ و بهمان خواننده تا فلان فیلم و هرآنچه در حین این روایت‌ها دارد در ذهن کنجکاو نویسنده می‌چرخد و او درواقع ما را در مکالمات خودش با مغزش شریک می‌کند. روایت‌ها با نثری بسیار ساده و خودمانی نوشته شده و حس مکالمات روزمره را به‌خوبی منتقل می‌کند و آشنایی احسان محمدی با شبکه‌های اجتماعی کمک کرده تا نوشته‌اش به زبان عموم نزدیک شود. جدای از کندوکاو اجتماعی این روایت‌ها که پیشتر اشاره کردیم، خواندن این یادداشت‌های کوتاه می‌تواند مفرح باشد و گاهی خنده به لب بیاورد و گاهی هم غمی به دل خواننده بنشاند و البته تا حدی به ما هم یاد خواهد داد که از این به بعد، با دقت بیشتری به اطرافمان نگاه کنیم.