یک لیگ و دهها ابهام
هرساله در چنین موعدی تکلیف برنامه بازیهای لیگ برتر مشخص شده بود و تیمها قادر به برنامهریزی برای کارزار یکساله فوتبال کشور بودند. طبعا هرقدر تکلیف این برنامه زودتر مشخص شود، میزان آمادگی تیمها و نظم مسابقات از هر لحاظ بیشتر خواهد بود. در چند سال اخیر فوتبال ایران در این زمینه به بلوغ مشخصی رسیده بود، هم باشگاهها و هم تیم ملی به شکل دقیقی صاحب تکلیف و برنامه بودند. اما امسال وضعیت لیگ نامشخص است و با شروع مردادماه هنوز خبری از قرعهکشی و تدوین تقویم سالانه فوتبال نیست.
مهران باقی
عدم آمادگی باشگاهها
فقدان برنامه از چند جهت به باشگاهها لطمه خواهد زد. نخست اینکه برنامه بدنسازی تیمها دچار اختلال میشود. در طول چند سال گذشته پیشرفت باشگاهها در امر بدنسازی قابلستایش بوده و نقطه اوج این پیشرفت را میشد در کاهش تعداد مصدومیتها و آمادگی بازیکنان برخی از تیمها برای حضور همزمان در لیگ، جامحذفی، لیگ قهرمانان آسیا و مسابقات ملی مشاهده کرد. امسال در شرایطی پا به فصل شروع مسابقات گذاشتهایم که برگزاری لیگ در تاریخ همیشگی در هالهای از ابهام است و هرگونه تاخیر در شروع برگزاری مسابقات، میتواند تمام هزینههای صرفشده در اردوهای پیشفصل را بر باد دهد و بدتر از آن به جاریشدن سونامی مصدومیتها در نیمفصل دوم منجر شود. تا این لحظه تنها زمزمههایی مبنی بر آغاز مسابقات در تاریخ 26مرداد به گوش میرسد. این زمزمهها حتی اگر درست باشد و مسئولان سازمان لیگ، عزم برگزاری مسابقات در تاریخ معین را داشته باشند، همچنان بهدلایلی که در ادامه ذکر میکنیم ابهامات و سوالات مهمی در مورد لیگ 99-98 ذهن باشگاهها و فوتبالدوستان را به خود مشغول کرده است.
استادیومهای غیراستاندارد
غیر از مسئله حیاتی بدنسازی، مورد مهم دیگر، تذکر سازمان لیگ به باشگاهها در راستای استانداردسازی استادیومهاست. سازمان لیگ طی ابلاغیهای درست و اصولی خطاب به باشگاهها اعلام کرده که باید تا تاریخ شروع مسابقات، اقدام به انجام اصلاحات و تعمیرات لازم در استادیومها برای دریافت نمره استاندارد از سازمان لیگ کنند. نیاز به گفتن نیست که بعد از گذشت چند دهه، تنها استادیوم استاندارد لیگ برتر برای برگزاری مسابقات همچنان استادیوم پا به سن گذاشته آزادی است و بقیه استادیومها (حتی استادیومهای ظاهرا مدرن تازهساز) نیاز به استانداردسازی دارند. با توجه به زمانبر بودن انجام تعمیرات اساسی در استادیومها و فاصله یکماهه احتمالی تا شروع مسابقات، بعید است رویای استادیومهای استاندارد در این فصل محقق شود. با این حساب یا سازمان لیگ باید قید ابلاغیه و استانداردسازی را بزند یا برگزاری مسابقات باید به تعویق بیفتد که البته با سابقهای که در ذهن داریم، تحقق گزینه اول، محتملتر است.
حضور زنان
اما میرسیم به ملتهبترین قسمت قضیه. اخطارهای فیفا در مورد حضور زنان در استادیومها جدی است و بعید است «اینفانتینو» بعد از گذشت بیش از یک سال از تاکیدهای شدید فیفا برای حضور زنان در استادیومها، در محروم کردن فوتبال ایران تعلل کند، بنابراین عدم حضور بانوان در ورزشگاهها در فصل جدید میتواند به تعلیق فوتبال ایران منجر شود و با توجه به جدیت فیفا در اجرای قوانین مربوط به عدمدخالت دولتها در فوتبال، این موضوع مهمترین تهدید سایهانداخته روی فوتبال ایران در سالجاری است. حضور زنان در استادیوم نیز نیازمند مرتفعشدن دو مانع است: اول راضیکردن نهادهای مربوطه به حضور بانوان، دوم تدارک دیدن زیرساختهای لازم برای جداسازی سکوها و امکانات سختافزاری موردنیاز برای حضور خانمها. با توجه به سبقه این موضوع، حتی اگر نهادهای مربوطه نیز برای جلوگیری از محرومیت ایران با حضور زنان موافقت کنند، آمادهسازی استادیومها خود داستان دیگری است که میتواند تقویم سال فوتبالی آتی را از اساس موردتهدید قرار دهد. در مورد دو تهدید قبلی اگر راهحل جایگزین وجود داشت، این مورد آخر موضوعی است جدی و خطرناک. فدراسیون فعلا در مورد تهدیدهای فیفا سکوت کرده و به نظر میرسد «تاج» قصد دارد توپ را در زمین نهادهای غیرفوتبالی و ورزشی بیندازد تا مسئولیت برخوردهای احتمالی فیفا هم از گردنش ساقط شود. البته کار دیگری هم از دستش ساخته نیست و به نظر میرسد فیفا امسال به حضور کمرنگ و گزینشی زنان در استادیومها رضایت ندهد.