مطالعات موجود در بحث اشتغال، حکایت از آن دارد که 40درصد کارجویان بیکار و کسانی که برای دستیابی به فرصت‌های شغلی مجهز به مهارت شده‌اند، بعد از آموزش‌های متناسب، به کسب‌وکار و شغل دست پیدا خواهند کرد. اما همین مطالعات از بیرون ماندن 50 تا 60درصد خروجی این مراکز، از دایره اشتغال حکایت دارد. فاصله 50 تا 60درصدی مراکز آموزش فنی‌و‌حرفه‌ای با بازار کار، جدا از خلأهای آموزشی به عوامل موجود در اقتصاد کلان هم مرتبط است. فضای نامناسب کسب‌وکار، عدم امنیت اقتصادی و بی‌ثباتی‌ها مانع از اثربخشی عنصر مهارت‌آموزی بر اشتغال‌زایی و ورود نیروی انسانی به بازار کار شده است. البته سازمان فنی‌و‌حرفه‌ای منکر این نیست که آموزش به نیروی کار باید منطبق با استانداردهای آموزشی دنیا و فنون روز آموزشی باشد، منتهی محدودیت منابع و اعتبارات برای به‌روزرسانی آموزش، موانعی ایجاد می‌کند که غیرقابل اجتناب است. اگر مسئله اشتغال، مسئله محوری اقتصاد کشور است -که اذعان تمام مسئولان ارشد کشور، است- و اگر به اهمیت مهارت‌آموزی در ایجاد شغل، واقفیم، نباید سیاست انقباضی در قبال منابع مراکز آموزشی داشته باشیم. به‌دلیل محدودیت شدید این منابع طی سنوات گذشته، دست مراکز آموزشی به سمت شرکای اجتماعی دراز شده است. از جمله موارد موفق این مشارکت، همکاری ما با ستاد کل نیروهای مسلح، وزارت کشور، معاونت رئیس‌جمهوری و ستاد مبارزه با موادمخدر و ارگان‌های مختلف است که به تناسب ظرفیت‌های موجود به پیشبرد آموزش کمک می‌کنند. از بنگاه‌های اقتصادی نیز بابت این امر دعوت شده تا امکانات و تجهیزات لازم برای مهارت‌آموزی و افزایش تجهیزات فراهم شود. 

درواقع راهبرد تشکیل ائتلاف برای تامین منابع، در دستور کار سازمان قرار گرفته است. باید براساس مطالعاتی که در فضای کسب‌وکار شکل گرفته، رسته‌های پُررشد و پُرموفقیت که مورداقبال جامعه هستند و به‌لحاظ اقتصادی توجیه دارند، مشخص شوند و مشاغل و حِرفی که به‌طور ملی در تغییرات تکنولوژی دستخوش تغییرات و تحولات بزرگ می‌شوند و حتی شاید لازم باشد از بازار کار کنار بروند، به‌صورت پویا مورد مطالعه و در دستورکار سازمان قرار بگیرند. طبیعتا بهبود فضای کسب‌وکار و شغل‌آفرینی خارج از چارچوب وظایف مراکز آموزشی است و این مهم برعهده وزارت کار است که اسناد لازم را در اختیار مراکز فنی‌و‌حرفه ای قرار دهد. در این راستا آنچه عملیاتی شده و موفق هم بوده، اسناد «طرح تکاپو» است. در این طرح رسته‌های شغلی به تفکیک استان مشخص شده و جاهایی که پتانسیل اشتغال‌زایی دارد، معین است تا سازمان آموزش فنی‌وحرفه‌ای برنامه‌های خود را براساس این طرح تعریف کند. هدف ما افزایش اثربخشی سطح آموزش و مهارت‌آموزی است تا شاهد افزایش سهم آموزش‌دیدگان مراکز فنی‌و حرفه‌ای از بازار کار باشیم.