مقدماتی جام جهانی 1978 اوج درخشش فوتبال ایران بود، زمانی که آسیا و اقیانوسیه فقط یک سهمیه برای حضور در مسابقات جام جهانی داشتند و آن سهمیه هم به ایران رسید. روزی که استرالیا، کویت، کره جنوبی و هنگ‌کنگ در کنار ایران قدرت‌های آسیا بودند و با هم برای صعود بازی کردند. مسابقاتی که ایران با 6 پیروزی و 2 تساوی در آن اول شد و به جام جهانی رسید. پس از آن روزها فوتبال ایران هیچ‌گاه قدرت اول فوتبال آسیا نبوده و در این بین هربار هم که تیم خوبی داشته مقابل تیم‌های نه‌چندان مطرح شکست خورده است. حالا اما مدت زیادی است تیم ملی شکست نخورده و به نظر می‌رسد باور شکست خوردن تیم ملی ایران کم‌کم در میان حریفان ایران هم از میان می‌رود.

  زره بدون نفوذ

آخرین شکست رسمی تیم ملی ایران مربوط به 2 سال قبل است. ایران در مسابقات جام جهانی مقابل بوسنی و پیش از آن مقابل آرژانتین شکست خورده بود. این تنها شکست‌های رسمی تیم ملی ایران در جریان بازی در طول چهار سال گذشته است. یعنی می‌توانیم ادعا کنیم که تیم ملی ایران 4 سال است در جریان هیچ مسابقه رسمی‌ای به تیم‌های آسیایی نباخته است. البته تیم ملی ایران در مقابل عراق در ضربات پنالتی شکست خورد اما آن مسابقه در جریان 120 دقیقه به تساوی رسید و تساوی به حساب می‌آید. در اصل تیم ملی ایران در 4 سال گذشته در جریان و در غیر جریان بازی 3 شکست رسمی داشته و 3 شکست دوستانه. 6 شکست، 12 مساوی و 30 برد، آماری که به شما به‌عنوان یک ایرانی اطمینان خاطر می‌دهد که در جریان بازی به این راحتی از آسیایی‌ها شکست نخواهد خورد. این زره بدون نفوذی است که حالا تیم کی‌روش به تن کرده است.

  دیوار بتنی

750 دقیقه گل نخوردن در مسابقات رسمی آمار خوبی به حساب می‌آید. آن هم برای تیمی مانند ایران که پیش از این در هر برهه‌ای که نیاز به گل نخوردن داشته چندین و چند گل خورده. تیمی که حتی در دوران اوجش وقتی 6 گل به کره جنوبی می‌زد 2 گل هم دریافت می‌کرد. ایران اما آخرین گلی که در بازی‌های رسمی دریافت کرده مربوط است به آبان 1394 مقابل ترکمنستان؛ پس از آن مقابل گوام، هند، عمان، قطر، چین، ازبکستان، قطر و کره جنوبی قرار گرفته و گلی دریافت نکرده. مهم‌تر از همه اینکه در دیدار آخر مقابل یکی از بهترین تیم‌های آسیا، اصلا به این تیم موقعیت گل نداده. کره‌ای‌ها که حتی یک ضربه به چهارچوب هم نداشتند به‌خوبی می‌دانند که ایران در سال‌های اخیر چقدر قدرتمند شده است.

  نمایش تهاجمی

پس از جام جهانی و بازی‌های تدافعی ایران مقابل آرژانتین و نیجریه انتقادهای زیادی به کی‌روش شد که تیم ملی ایران دفاعی بازی می‌کند. انتقادهایی که با نمایش دفاعی ایران در مسابقات مقدماتی جام جهانی هم همخوانی داشت. کی‌روش اما در نیمه اول بازی با ازبکستان و نود دقیقه بازی مقابل کره جنوبی نمایشی با تیمش داشت که همه را متقاعد کرد تیم ملی ایران با تیمی که اتوبوسی دفاع می‌کند فاصله زیادی دارد. کی‌روش به یک سیستم تهاجمی جدید روی آورده که بازیکنان هم‌خوانش را هم در ترکیب دارد و از آن‌ها در 180 دقیقه آخر استفاده کرده است. در اساس به نظر می‌رسد که کی‌روش کم‌کم به سمت چیزی که عامه‌پسند باشد هم خواهد رفت.

  بازیکنان جوان

نسلی که امروز کی‌روش در اختیار فوتبال ایران می‌گذارد نسلی است که جوان شده و ستاره‌های زیادی دارد. کی‌روش در سیستم انتخاب بازیکنانش به فرمولی رسیده که به همه‌شان بازی می‌رسد. او در 4 بازی مقدماتی جام جهانی از هیچ ترکیب شبیه به همی استفاده نکرد. این کار سبب ‌پیش‌بینی‌ناپذیر بودن تیم ملی می‌شود و از سویی دیگر هم نشان می‌دهد که کی‌روش چطور بازیکنان ایرانی را به مرزی از آمادگی رسانده که می‌توانند با سنین پایین چندین و چند تاکتیک را پیاده کنند و تیم ملی را به نتیجه دلخواه برسانند.

  رنکینگ جدید 

اخباری که از رنکینگ ماه آینده به دست رسیده نشان می‌دهد که ایران صعودی قابل‌توجه در آن خواهد داشت. اما حقیقت این است که بهترین رکورد حال حاضر ایران این است که در رنکینگ بعدی فیفا صدرنشینی ایران 3 ساله خواهد شد. یعنی از نوامبر 2013 تا امروز هیچ تیمی موفق نشده در آسیا بالاتر از ایران قرار بگیرد. هرچند به مدل امتیاز دادن‌های فیفا ایرادهایی وارد است اما آسیا بخواهد و نخواهد 3 سال زیر پای فوتبالیست‌های ایرانی بوده و از این به بعد هم باید به آن عادت کند.