ممنوعیت کار کودکان، هم در قوانین و مقررات بینالمللی از جمله سازمان بینالمللی کار و یونیسف آورده شده و هم در قانون کشور ما برای کودکان زیر 15سال در نظر گرفته شده، اما در عمل، عمدتا بهدلایل اقتصادی، شاهد گسترش کار کودکان چه در سطح خیابان و چه در مراکز و محیطهای مختلف از جمله کارگاههایی که معمولا براساس مصوبه هیئتدولت مشمول قوانین کار نمیشوند، کار در مزارع، معادن، ساختمانها، باربری، زبالهگردی، کار خانگی و... هستیم. راه اساسی حذف کار کودکان، مشارکت مردم و مسئولیتپذیری دولت است. بنابراین حمایت اجتماعی از کودکان و خانوادههای آنان در حوزه آموزش، سلامت، تغذیه و سایر نیازهای آنها و ایجاد کار برای والدین و افراد بزرگسال خانوادهها، تنها راه برای کاهش، تغییر و حذف کار کودکان است.به همین منظور، نشست «واکاوی پدیده کار کودکان در ایران» روز چهارشنبه بیستودوم خردادماه همزمان با 12ژوئن، روز جهانی مبارزه با کار کودک به همت موسسه توانمندسازی مهروماه و شبکه یاری کودکان کار و با همراهی گروه روانشناسی اجتماعی انجمن جامعهشناسی ایران، انجمن انسانشناسی ایران و پژوهشگاه فرهنگ، هنر و ارتباطات در دانشکده علوماجتماعی دانشگاه تهران برگزار شد. در این نشست روحالله نصرتی، عضو هیئتعلمی دانشگاه تهران، درباره تغییراتی که کار کودک را از ارزش به کالا بدل کرده سخن گفت. فاطمه قاسمزاده، رئیس هیئتمدیره شبکه «یاری کودکان کار» نیز به بررسی برنامههای سازمانهای دولتی در ارتباط با کار کودک پرداخت و در نهایت، پیام روشنفکر، عضو هیئتعلمی دانشگاه علوم بهزیستی برآوردی از ابعاد کار کودک در ایران ارائه داد.در پایان این نشست، بیانیه شبکه یاری کودکان کارنیز قرائت شد.