امروزه «رفاه و تامین‌اجتماعی» دو شاخص مهمی هستند که با تکیه بر آن‌ها می‌توان کیفیت عادلانه بودن جوامع را مورد سنجش قرار داد. در نتیجه این دو شاخص را باید از جمله تکالیف جدید دولت مدرن و در پاسخ به بروز بحران‌های اجتماعی این عصر، به‌حساب آورد. 

همچنین این موضوع به‌مثابه سازوکارهای نوینی محسوب می‌شود که با گسترش و تعمیق آن در تمام لایه‌های اجتماعی، می‌توان به هدف برقراری عدالت اجتماعی نزدیک شد. در راستای این اهداف و برای رسیدن به «جامعه‌ای باثبات، شاداب و خلاق» دکتر محمدعلی اکبری بر آن شد تا در سال 1395 برای نگارش کتابی با عنوان «رفاه اجتماعی در ایران معاصر» دست به قلم شود. به گفته نویسنده، در آیین رونمایی از کتاب مذکور، «مسئله اصلی مطرح شده در این کتاب شناخت مبانی، نهادها، رویه‌ها و ویژگی‌های تصمیم‌گیری و برنامه‌ریزی دولتی در حوزه رفاه و تامین‌اجتماعی ایران است.» در این کتاب، رفاه اجتماعی در ایران، طی سه دوره تاریخی از سال 1285 تا 1380 هجری شمسی بررسی می‌شود. مطالب «رفاه اجتماعی در ایران معاصر» با اسناد و مدارک دست اول تهیه شده‌اند و نویسنده کوشش فراوانی کرده، تصویری مستند از وضعیت برنامه‌ریزی دولتی در بخش رفاه و تامین‌اجتماعی ارائه دهد. به‌علاوه، برای اینکه مستندسازی تاریخی برای برنامه‌ریزان و محققان کنونی نیز قابل‌استفاده باشد، الگوی رایج شکلی در شناخت نظام برنامه‌ریزی و مدیریت، به‌عنوان الگوی توصیفی نیز مبنای کار توصیفی قرار گرفته شده است. فایده عملی پژوهش تاریخی در حوزه «رفاه و تامین‌اجتماعی» این است که نتایج این تحقیق با منطق و زبان علمی دانش برنامه‌ریزی و برنامه‌ریزان سازگاری دارد و از این رو می‌تواند پشتوانه دقیقی برای مطالعه پیشینه برنامه‌ریزی به‌کار گرفته شود. به این ترتیب برنامه‌ریزان با مطالعه این متن به‌عنوان یک «متن پایه» می‌توانند تجارب امر برنامه‌ریزی دولتی را در یک چشم‌انداز تاریخی، پشتوانه تصمیم‌های خود سازند و تا حد امکان از تکرار الگوهای نامناسب و روش‌های غلط پرهیز کنند.