یکی از مشکلاتی که بعد از وقوع بلایای طبیعی در مناطق سیل‌زده، بروز می‌کند، مشکلات بیکاری و افزایش درصد بیکاران این مناطق است. در مناطق سیل‌زده امکانات و تجهیزات صنایع از میان می‌رود و بنگاه‌ها برای مدت مدیدی به حالت تعطیل و نیمه‌تعطیل درمی‌آیند. در سیل اخیر که دامنه تاثیر آن در استان خوزستان کماکان ادامه دارد، برخی صنایع در بلاتکلیفی به‌سر می‌برند، چراکه با وجود از بین نرفتن کارخانه، راه‌های ارتباطی از بین رفته و نیروی کار آن‌ها امکان حضور در محل کار را ندارد یا مواداولیه و محصول نهایی امکان بارگیری و حمل‌ونقل به بازار را ندارد. حتی با فرض اینکه بنگاه، بیمه بوده و خسارت آن در سریع‌ترین زمان ممکن جبران شود باز هم بازگشت نیروی کار به بنگاه، مدت زمانی طول خواهد کشید. هرچند کمک‌های مردمی و کمک‌های نهادهای حمایتی می‌تواند برای مقطعی تسکین درد کارگران و نیروی کار باشد، اما سازمان تامین‌اجتماعی به‌عنوان نهادی که به‌طور مشخص با کارگران سروکار دارد و مسئولیت پیگیری حقوق آن‌ها را برعهده گرفته، در این راستا نقش اثرگذاری دارد. منابع این سازمان محدود است و توقع غیرواقع‌بینانه‌ای نمی‌توان از آن داشت، اما حداقل برقراری مقرری بیکاری با کمک دولت به بیمه‌پردازان برای مدتی، بخشی از مشکلات آن‌ها را تسکین می‌دهد. البته عده زیادی از کارگران در مناطق محروم فاقد بیمه هستند.حمایت‌های مقطعی سازمان می‌تواند نیروی کار را که اکنون در این مناطق با مشکلات متعدد مالی و روحی و روانی دست‌وپنجه نرم می‌کنند، تا عادی شدن شرایط محیطی، سرپا نگه دارد.  در صورتی که سازمان‌های حمایتی فاقد توان کافی برای پوشش کارگران و نیروی کار فاقد بیمه باشند، می‌توان بخشی از کمک‌های نهادهای حمایتی را در قالب کمک کالایی یا پرداخت مستمری و دستمزد موقت به سوی نیروی کار، سوق داد. با وجود حجم خسارت‌هایی که به سیل‌زدگان وارد شده، افزایش درصد بیکاران قطعی است، اما سرعت ورود دولت برای حمایت از صنعتگران و نیروی کار می‌تواند این پیش‌بینی را تغییر دهد یا حداقل آنکه خسارت ناشی از سیل را به بحران بیکاری مبدل نسازد. تسریع دولت در پرداخت مستمری بازنشستگان این مناطق، تعجیل در پرداخت بیمه بیکاری، همچنین حمایت موقت از بیکاران تا زمانی که خسارت‌ها قابل جبران باشد، از جمله اقداماتی است که در این راستا گره‌گشا خواهد بود.