در حال حاضر برآوردهایی که از میزان خسارت‌های ناشی از سیل، می‌شود، برآوردهای مطمئنی نیست، اما براساس آنچه از کلیت خسارت‌ها می‌توان گفت؛ خسارت سیل حدودا 50هزار میلیارد تومان ذکر شده است و از این میزان حدود 10 تا 15 هزار میلیارد تومان آن مربوط به بخش کشاروزی بوده است.  فراموش نکنیم سکه سیلاب‌ها برای اقتصاد ایران روی دیگری نیز دارد. در بخش کشاورزی، از سیل هم می‌توان به‌عنوان فرصت و هم به‌عنوان تهدید یاد کرد. منظور از تهدید، از بین رفتن بسیاری از زیرساخت‌های بخش کشاورزی و از بین رفتن باغات، نهاده‌ها و محصولات این بخش است. اما در مقابل، بارش‌های زیاد،  مشکلات کشاورزی در بخش کمبود آب را حل خواهد کرد. با این حجم از بارندگی، تمامی سدها عملا پُر شده و حداقل مسئله کم‌آبی در کشور تا سه سال آینده مرتفع شده است. بارش‌ها خود به حاصلخیزی بیشتر و رفع مشکلات کشاورزان منجر می‌شود و در آینده و بعد از ساخت و ترمیم زیرساخت‌ها و پوشش خرابی‌ها، آب پشت سد‌ها فرصتی برای رشد کشاورزی قلمداد می‌شود. اکثر تالاب‌ها پُر شده و مسائلی مثل ریزگردها و آلودگی‌های محیط‌زیستی تا مدتی مرتفع شده است. اگر دولت برآورد دقیقی از زیان وارده به کشاورزان داشته باشد، امکان احیای بسیاری از زمین‌های کشاورزی  وجود دارد. حتی می‌توان از این پس با حل مشکل کم‌آبی، از خودکفایی در تولید محصولات کشاورزی در شرایط تحریمی بهره برد. راه‌های ارتباطی و درصد زیادی از بنگاه‌های تولیدی خُرد و متوسط که در مسیر سیلاب قرار گرفته، نابود شده، اما اگر دولت هزینه‌های این خسارت‌ها را بپردازد یا برای مدتی به‌طور مستقیم معیشت مردم را تامین کند، مشکلات حل خواهد شد. با بازسازی و شروع ساخت‌وساز منازل تخریب شده و احیای پل‌ها و ساخت جاده‌ها بخش زیادی از نیروی کار می‌تواند دوباره به کار بازگردد و این خود زمینه‌ساز اشتغال جدید در مناطق سیل‌زده است. پس می‌توان خوش‌بین بود که هرچند سیل، صنایع را از بین برده و نیروی کار را بیکار کرده، اما از یک زاویه دیگر مشاغل جدید ایجاد خواهد کرد که هم مردم و هم دولت باید از آن برای جبران خسارت‌ها بهره بگیرند.