«گراهام اسنوداون»، خبرنگار روزنامه گاردین، در بندر فلیکس استو به‌سراغ «روی والان» رفته تا  در مورد زندگی کاری او به‌عنوان یک کاپیتان کشتی باری صحبت کند. خلاصه‌ای از این گزارش را با هم می‌خوانیم. «روی والان» پنجاه و پنج ساله، کاپیتان کشتی باری به نام «کیتیرا» متعلق به کمپانی بزرگ مرسک، چهلمین سالی است که زندگی خود را روی دریا می‌گذراند. مردی قبراق و بشاش، با سبیل‌های کشیده و عینکی گرد که هیچ شباهتی به ملوان بدخُلقی که من در تصورات خود داشتم، ندارد. والان نقشه‌ای از یک دریا را با خود دارد که در نگاه اول کم‌خطر به نظر می‌رسد؛ الگویی از مسیرهای کشتی‌رانی در آب‌های پُر ازدحام محدود به سواحل آفریقا، عمان، پاکستان و هند. اما تنها وقتی که از نزدیک‌تر نگاه می‌کنم و کلمات «نمودار طرح ضد دزد دریایی» را که در گوشه‌ای از نقشه مهر شده است، می‌بینم، هدف اصلی برایم روشن می‌شود. «در کل این منطقه ممکن است مورد حمله قرار بگیریم.» والان این را در حالی می‌گوید که با انگشت خود محدوده خلیج عدن را که به کانال سوئز منتهی می‌شود، نشان می‌دهد. «اینجا ناحیه‌ای است که به‌شدت محافظت می‌شود، اما با این حال برای دزدان دریایی مثل یک آهن‌رباست! چون آن‌ها می‌دانند که تمام کشتی‌ها اینجا خواهند بود. پس تمام کاری که آن‌ها باید بکنند این است که قبل از ارتش به آنجا برسند.» با وجود اینکه نقشه وجود دارد، والان به‌سختی می‌تواند تهدید مواجهه با دزدان دریایی را تخفیف دهد. شش ماه از سال، والان وظیفه دارد تا بار کشتی را در امن‌ترین و به‌صرفه‌ترین حالت ممکن تحویل دهد. آن‌ها برای مسیر خود برنامه مشخصی دارند و این به این معنی است که والان و خدمه‌اش، از هر هفت هفته، سه هفته را در آب‌هایی سپری می‌کنند که مورد هجوم دزدان دریایی قرار دارد. طی این مدت، کشتی در حالت هشدار کامل قرار دارد و خدمه پنجره‌ها را تیره کرده و خود را درون کشتی حبس می‌کنند. در حال حاضر فضای کشتی آرام است و همین‌ طور که ما از راهروها عبور می‌کنیم، خدمه را در حال جنب‌وجوش و اجرای وظایفشان می‌بینیم. کابین‌های خصوصی والان به‌خوبی با کاناپه‌ها، یک میز کار و یک تلویزیون چیده شده‌اند. چند کارت کریسمس آنجاست که یکی از آن‌ها از طرف دو فرزند والان است؛ رایان هشت ساله و الکساندرای سه ساله. والان تعطیلات کریسمس را روی دریا سپری می‌کند. او می‌گوید: «این خیلی سخت است. مخصوصا برای بچه‌ها.» وقتی والان روی دریاست، هر روز کار می‌کند و گاهی اگر شرایط ایجاب کند 24ساعت بیدار است. مثلا وقتی شرایط جوی بد است یا برنامه جابه‌جایی در بندر وجود دارد. شش ماه دیگر سال را والان در خانه خود سپری می‌کند که آزادی زیادی را به او می‌دهد که البته کاملا به درک خانواده‌اش بستگی دارد. به نظر می‌رسد این روندی است که والان از وقتی ازدواج کرده و صاحب فرزند شده است، هنوز به آن عادت نکرده. او می‌گوید: «بسیار سخت است بعد از 10هفته کار مداوم، دوباره بخواهم خودم را با شرایط متفاوت وفق دهم. هفته اول بعد از رسیدن به خانه، طبیعتا دلم می‌خواهد فقط بخوابم.» والان بهترین نکته در مورد کار خود را این‌گونه توصیف می‌کند: «سفر به خانه و داشتن همسری که وقتی من از خانه دور هستم، می‌تواند از عهده هرچیزی برآید، به جز کنترل حرارت مرکزی!» او در مورد بدترین جنبه کار خود، به دزدان دریایی اشاره می‌کند و همچنین مواقعی که خدمه مبتلا به یک بیماری جدی می‌شوند و توضیح می‌دهد: «در این مواقع ما باید در حد یک تیم پزشکی از آن‌ها مراقبت کنیم تا به یک بندر برسیم.»

 

منبع: گاردین