دنیای فوتبال در یک دهه گذشته به‌قدری مقهور رقابت مسی و رونالدو شده بود که کسب توپ طلای بهترین بازیکن سال توسط یکی غیر از این دو، عجیب به نظر می‌رسد. «مودریچ» بودن در عصر «مسالدو» کار دشواری است. تا قبل از آغاز جام‌جهانی، کارشناسان از احتمال کسب توپ طلا و شکستن این طلسم 10 ساله توسط «محمد صلاح» سخن می‌گفتند، اما وقتی همراه با پرتغال و آرژانتین، مصر هم نتوانست درخششی داشته باشد، نگاه‌ها به سمت کاپیتان تیم شگفتی‌ساز جام رفت. مودریچ 33ساله در هشتمین سال حضور در میان سپیدهای مادرید، توانست با شایستگی به بزرگ‌ترین افتخار انفرادی خویش دست یابد. سال 2018 برای او سالی فراموش‌نشدنی است؛ سومین قهرمانی پیاپی در «چمپیونزلیگ»، نایب‌قهرمانی جام‌جهانی و کسب هم‌زمان جایزه نخست فیفا و فرانس‌فوتبال. در طول تاریخ توپ طلا، از سال 1956 تا به امروز، همواره این جایزه به بازیکنی تعلق گرفته است که بیشترین درخشش انفرادی را در زمین داشته باشد، از دی‌استفانو و گرد مولر گرفته تا پلاتینی و فان باستن و دو ستاره پرتغالی و آرژاتینی، اما این بار نگاه کارشناسان یک فرق اساسی با قبل داشت. آن‌ها جایزه را به بازی‌سازی دادند که بازی‌اش کم‌ترین جلوه را در تیم‌های باشگاهی و ملی داشته است. مودریچ در زمین مانند وزیر شطرنج عمل می‌کند. نوع بازی‌سازی وی در دنیای فوتبال تک‌ضرب امروز، منحصربه‌فرد است. در دوره‌ای که بازیکنان حق لمس توپ در زمانی بالاتر از سه ثانیه را ندارند، بازی‌خوانی و «پلی‌میکر» بودن دشوار است. کاری که پسرک 172سانتیمتری کروات با چشمانی باز و سرِبالا انجام می‌دهد.