نخستین حضور تیم پرسپولیس در فینال لیگ قهرمانان آسیا در نگاه اول یک حادثه ورزشی عادی است که البته با ناکامی نیز همراه بوده است، اما داستان رسیدن به این مقام تا سال‌ها به‌عنوان یکی از افتخارات هواداران این تیم در یادها خواهد ماند. ماجرا نه از 26بهمن96 و نخستین بازی سرخ‌پوشان با «نسف قرشی» که از 31شهریور همان سال و محرومیت از دو پنجره نقل‌وانتقالاتی شروع شد. بازگشت عجولانه مهدی طارمی از ترکیه و زیرپاگذاشتن قرارداد با «ریزه‌اسپور» و در ادامه عدم پرداخت خسارت به باشگاه ترک سبب شد تا حتی دخالت روسای‌جمهور ایران و ترکیه هم نظر فیفا را برنگرداند و برانکو تنها با 13بازیکن تا فینال برابر «کاشیما آنتلرز» پیش رود.

درخشش در جام‌جهانی، عدم دعوت کی‌روش از ستارگان پرسپولیس (حتی سید جلال حسینی به‌عنوان کاپیتان اول تیم ملی) و نگاه مطلق مرد پرتغالی به لژیونرها باعث شد تا پس از مهدی طارمی و در شرایط دشوار محرومیت، صادق محرمی، فرشاد احمدزاده، محسن مسلمان و وحید امیری به یک باره از تیم جدا شوند و دست‌های برانکو بسته‌تر از قبل شد. در میانه راه نیز انصاری و ماهینی نیز مصدوم شدند تا حذف السد قطر با درخشش خیره‌کننده بیرانوند برابر ژاوی در نیمه‌نهایی، فینالی زودرس برای هواداران در اول آبان97 باشد.

فینال اما داستانی دیگر داشت. گویی تمام انرژی 13بازیکن باقی‌مانده پرسپولیس در نیمه‌نهایی جا مانده بود و برابر کاشیما، سردرگم‌ترین بازی سال را ارائه کردند. شامگاه 19آبان و پس از تساوی صفر-صفر و به‌دلیل دریافت دوگل در بازی رفت، جام در حضور هواداران پرسپولیس به ژاپنی‌ها داده شد. اتفاقی که برای قدیمی‌ترها یادآور چنین شکستی در فینال جام برندگان جام‌آسیا در تهران برابر نیسان ژاپن در سال72 بود و البته فتح همان جام در سال قبل‌تر با پیروزی برابر المحرق بحرین.