بچه‌ها با تنها وسیله‌ای که می‌توان آن را وسیله بازی کرد تفریح می‌کنند، در یکی از محروم‌ترین مناطق ایران. گوشه‌ای از سیستان و بلوچستان بزرگ که به دلیل خشکسالی و کم‌آبی کشاورزی و باغداری آن از رونق افتاده و خانواده‌ها به‌سختی و با مشقت دخل‌وخرج‌های ضروری را به هم می‌رسانند و جایی برای هزینه تفریح و شادی نمی‌ماند. کودکان اما از دخل‌وخرج چیزی نمی‌دانند و بازی‌شان را با هرچه دم‌دستشان برسد به سرانجام می‌رسانند. کودکانی که محرومیت تا آخرین سنگر خانه‌وکاشانه آن‌ها پیش آمده، اما امید در چشمان و لبخندهای آن‌ها هنوز زنده است.