مسئله مهاجرت پزشکان، موضوعی نگران‌کننده است که موجب از دست رفتن سرمایه‌های انسانی کشور می‌شود. این سرمایه‌های ارزشمند، به‌راحتی به‌دست نیامده‌اند که حالا به‌راحتی آن‌ها را از دست بدهیم. این سرمایه‌های انسانی، بسیار باارزش‌تر از درآمد حاصل از منابع نفت و گاز کشور هستند و نباید شرایطی پیش بیاید که این نیروهای انسانی ماهر، قید طبابت در داخل کشور را بزنند. هم‌اکنون براساس آمارهایی که وجود دارد، حدود 25هزار پزشک ایرانی، پروانه طبابت دریافت نکرده‌اند و عطای طبابت در ایران را به لقایش بخشیده‌اند. خیلی از پزشکانی که طبابت در ایران را رها کرده‌اند، به مشاغل دیگری غیر از طبابت روی آورده‌اند تا بتوانند معیشت خود را بگذرانند. برخی از این پزشکان هم به خارج از کشور مهاجرت کرده‌اند. واقعیت این است که وجود موانع و مشکلات حرفه پزشکی در کشور موجب شده خیلی از پزشکان کشور نسبت به فعالیت درمانی در ایران، دلسرد شوند. برای حل این مسائل باید تمهیداتی اندیشیده شود تا پزشک ایرانی برای فعالیت درمانی در ایران، انگیزه و اشتیاق داشته باشد. ایجاد تسهیلات رفاهی برای حضور پزشکان در مناطق کم‌برخوردار، حمایت از اشتغال پزشکان جوان و تازه فارغ‌التحصیل شده، پرداخت به‌موقع مطالبات پزشکان فعال در مراکز دولتی و نیمه‌دولتی و احترام به شأن و جایگاه پزشکان می‌تواند این 25هزار پزشک غیرفعال در ایران را به چرخه طبابت در کشور بازگرداند. البته توجه به تامین معیشت پزشکان و پرداخت به‌موقع مطالبات آنان باید شامل همه کادر درمان شود. باید به معیشت پرستاران و سایر کادر درمان هم توجه جدی شود، زیرا فعالیت درمانی، یک کار گروهی و تیمی است که هرقدر کادر درمان از آرامش‌خاطر بیشتری برخوردار باشند، به همان نسبت هم کیفیت درمان افزایش پیدا خواهد کرد. از سوی دیگر، افزایش زمینه اشتغال برای پزشکان عمومی نیز می‌تواند موجب احیای طب عمومی در کشور شود که امیدواریم به این موضوع هم در سال آینده، جدی‌تر نگاه شود. به‌طور کلی، در صورتی که تسهیلات رفاهی و معیشتی بهتری در اختیار کادر درمان در نقاط مختلف کشور قرار بگیرد، مطمئن باشید که مردم و بیماران هم از این شرایط منتفع خواهند شد و کیفیت خدمات درمانی نیز ارتقا خواهد یافت.