فیلم «واکسی»، اولین فیلم «ویتوریو دسیکا» یکی از بزرگ‌ترین کارگردانان سینمای کلاسیک ایتالیاست. واکسی آینه‌ای تمام‌قد است از وضعیت ایتالیا پس از جنگ جهانی دوم. وقتی تمام رویاها و آرمان‌ها فراموش شدند و واقعیت جایش را گرفت؛ دسیکا با دوربینش به خیابان‌ها رفت و قصه غم‌انگیز دو پسربچه که شغل‌شان واکسی است را روایت کرد. این دو پسر نماد آینده تباه شده ایتالیا به‌خاطر جنگ جهانی است. این دو اسیر گرفتاری‌ها و مشکلات بسیاری می‌شوند و هرکدام در دنیایی جداافتاده بدون حتی ذره‌ای آرمان درست مانند هویت کشورشان که در منجلابی این چنین افتاده، برای زنده‌ماندن و ادامه زندگی تلاش می‌کنند، تلاشی که حاصلش چیز دندان‌گیری نیست. آن‌ها بسیار زودتر از موعود با دنیای بزرگترها وارد مجادله می‌شوند و در این بین تنها چیزی که نصیبشان نمی‌شود بچگی‌کردن و لذت از دنیای کودکی است. در صحنه‌ای از فیلم، یکی از پسر بچه‌ها سیگاری آتش می‌زند و با ژستی مانند بزرگ‌ترهایش شروع می‌کند به کشیدن سیگار. می‌توان گفت این صحنه به‌ تنهایی گویای تمام این توصیفات است. فیلمی که بیشتر صحنه‌های آن، در زندان می‌گذرد و بچه‌های کار، موضوع اصلی آن است. دسیکا تلاش می‌کند زاویه دوربینش را به سمت این قشر آسیب‌دیده تنظیم کند تا ایتالیایی را که مملو از مشکلات پس از جنگ است، متوجه آسیبی چنین زیان‌بار کند. آسیبی که مسئله آموزش هم بسیار در آن دخیل است.

همچنین این فیلم در همان سال جایزه اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی را از آن خود کرد .