در تقویم ملی ما، سالروز ولادت حضرت زینب(س) روز پرستار نامگذاری شده است، این روز میتواند یادآور صبر و متانت حضرت زینب(س) و بازآموزی آموزهها و مولفههای معنوی باشد که در زندگی و منش بانوی صبور و پرصلابت کربلا موج میزند. پرستاری حرفهای است که ایفای درست و انجام وظیفه در عرصه آن، نیازمند دانش، تجربه، تلاش، ازخودگذشتگی و بیش از همه درک صحیح از شرایط و تصمیمگیریهای منطقی است. پرستاران، جمعی از شریفترینهای عرصه علوم پزشکی و از حلقههای حیاتی زنجیره سلامت هستند؛ خدمتگزارانی که حتی ارتقای دانش، تحول و توسعه نیز از سختیها، فشارهای کاری و غمها و شادیهای شغلشان نمیکاهد و هیچ پیشرفتی جایگزین خدمات آنها نمیشود. پرستاری هرگز نمیتواند یک شغل منفعلانه باشد که در گذر زمان دچار رخوت و خمودی شود. پرستاری حرفهای جامعهنگر و مشارکتجو است که اگر درست، علمی و با عشق و علاقه، پیاده و بهکار گرفته شود، با ایجاد احساس مطبوع و روحیه خوب، نیاز به بسیاری از داروها و درمانهای گزاف را از بین میبرد. اما در مقابل همه تعابیر زیبایی که برای کار پرستاری تصور میشود، جامعه پرستاری و بسیاری از پرستاران همچنان در شرایطی بهسر میبرند که نمیگذارد این قشر خدوم از داشتن یک زندگی با رفاه حداقلی، لذت کامل ببرد.