پس از جنگ جهانی سینماگران ایتالیایی به خیابان‌ها رفتند تا زندگی معمولی افراد را پس از جنگ به تصویر بکشند. دزد دوچرخه یکی از بهترین نمونه‌های این دست از فیلم‌هاست که به نام «سینمای نئورئالیسم» ایتالیا شناخته می‌شود. در طول فیلم، ما همراه با ریچی به‌دنبال دوچرخه‌اش می‌گردیم تا در لحظه آخر شاهد جنون ناشی از این ناتوانی و له‌شدگی او در این اجتماع جنگ‌زده باشیم. «ویتوریو دسیکا» از مهم‌ترین فیلم‌سازان دهه  چهل و پنجاه تاریخ سینماست. توجه او به طبقه پایین‌دست جامعه و نوع نگاهش به جامعه باعث شد تا سبک خاص فیلم‌سازی خودش را پیدا کند. «دزد دوچرخه» به‌عنوان یکی از ماندگارترین فیلم‌های تاریخ سینما راه جدیدی را برای فیلم‌سازهایی نشان داد که در سینما به‌دنبال ساد‌گی بودند. این فیلم اسکار افتخاری بهترین فیلم غیرانگلیسی را هم گرفته است. 

خلاصه داستان: «آنتونیو ریچی به زحمت توانسته شغل چسباندن پوستر روی دیوار را به‌دست آورد. او برای انجام این کار نیاز به یک دوچرخه دارد، اما در اولین روز کار، دوچرخه او را می‌دزدند. حال آنتونیو به همراه پسرش به‌دنبال این دزد می‌گردد و...