کسی که به‌عنوان وزیر جدید در وزارتخانه کار، تعاون و رفاه اجتماعی منصوب می‌شود باید بیش از هر چیز مسلط به امور این حوزه باشد و در مسائل کاری و اجتماعی صاحب‌نظر باشد.میزان حق‌بیمه‌ای که از سوی حقوق‌بگیران و کارفرمایان به سازمان پرداخت می‌شود، آن‌قدر زیاد است که در صورت سرمایه‌گذاری اصولی آن می‌توان به آینده جامعه کارگری اطمینان بیشتری بخشید و چنین اطمینانی نیازمند یک وزیر مقتدر است.از طرفی همه کسانی که در بازار کار مشغول به کار هستند،  بیمه نیستند یا همه آن‌هایی که باید نیروهای خود را بیمه کنند، کارگران را بیمه نکرده‌اند یا به لحاظ قانونی خلأهایی وجود دارد یا اینکه کارفرمایان به دلایل مختلف، کاهلی و اهمال می‌کنند و خود سازمان نیز در شناسایی کسانی که لازم است بیمه شوند، کوتاهی می‌کند. متاسفانه در شرایط کنونی به دلیل مشکلاتی که کارفرمایان دارند و این مشکلات ناشی از وضعیت بد اقتصادی است، برخی کارفرمایان  از زیربار بیمه‌کردن کارگران شانه خالی می‌کنند و اگر وزارت کار به این مشکل رسیدگی نکند کارگران ملجاء و پناه دیگری ندارند. اما یک سوال مهم از وزیر جدید کار این است که چرا تعداد بازنشسته‌ها با تعداد بیمه‌شدگان تناسب علمی ندارد و چرا در آینده نزدیک ورودی‌های سازمان، پاسخ‌گوی خروجی آن نخواهد بود؟ پاسخ به این سوال مهم که ریشه بخش زیادی از گرفتاری‌های سازمان تامین‌اجتماعی و دغدغه‌های معیشتی کارگران و بازنشستگان است، برعهده وزیر جدید کار است که نسبت به منابع سازمان دوراندیشی داشته و در قبال منابع سازمان که یک سازمان بین‌نسلی است حساسیت ویژه داشته باشد.