سوفیا بهاتی معتقد است که سفرش در مسیر تبدیل‌شدن از یک طراح که برای سرگرمی کار می‌کرد به کارآفرینی که یک کسب‌وکار را پایه‌گذاری کرده، مسیر هدف‌گذاری شده‌ای است که هندوستان را در روندی جهانی قرار می‌دهد.  خانم بهاتی، کارآفرینی است که موفق شد یک راه‌حل مشخص در زمینه لباس موردنیاز همه طالبان مد و چهره‌های مشهور ارائه کند. این مسیر البته راهی بود که او را از یک آزادکار در زمینه مد و لباس، به یک کارآفرین تبدیل کرد. او که در بمبئی زندگی می‌کرد مشغول همکاری با تعدادی از فیلم‌های سینمایی و تبلیغاتی بود، اما هرگز سابقه کار تمام‌وقت نداشت. او فارغ‌التحصیل رشته علوم‌اجتماعی است، اما در رشته طراحی مد نیز تحصیل کرده و به همین دلیل همواره خودش را در زمینه امور مالی، کسب‌وکار و فن‌آوری به روز نگه داشته است.  سوفیا می‌گوید: من از ابتدا در مسیر کارآفرینی قرار داشتم و به جای کار کردن در مشاغلی که از 9صبح شروع شده و 5 عصر خاتمه پیدا می‌کنند، مایل بودم کارآفرین باشم و ناگهان دیدم در سال 2005 طرحی با ماهیت «اجاره دادن» برای کارآفرینی دارم. طرح من این بود که برخلاف خرده‌فروشی‌های متعارف که وقتی یک محصول 100روپیه ارزش دارد آن‌ را به قیمت 200 روپیه می‌فروشند، من در این فکر بودم که محصولی با ارزش 100روپیه را برای مدت مشخصی به قیمت 25روپیه عرضه کنم به نحوی که هزینه‌های مواد، پشتیبانی، انبارداری، خدمات، کارهای قانونی و مالیات را پوشش دهد. این روش سرعت کمی برای پیشرفت در کسب‌وکار داشت، اما من نگاه خودم به کسب‌وکار را داشتم و مایل بودم وارد بازار شوم. در سال 2005 با سرمایه شخصی به میزان یک میلیون روپیه که از پدرم گرفتم، کارم را با نام TheClothing Rental «اجاره لباس» شروع کردم. در انتهای همان سال بود که نشان‌های تجاری معروفی همچون داسک کشمیر، منگو و گس جین، هم وارد فهرست لباس‌هایی شدند که عرضه می‌کردم. با وجود محصولات در سطح بالا من احساس کردم که نقطه مناسبی برای شروع یافته‌ام. سه، چهار سال اخیر کسب‌وکارم چندان راحت نبود و نیاز به فضایی برای دفتر کار داشتم. در طول روز ناگزیر بودم ساعت‌ها برای خرید در شهر باشم. از طرفی به افرادی نیاز داشتم که به‌عنوان دستیار و خیاط برایم کار کنند تا فرصت بیشتری برای رسیدگی به سایر امور به دست بیاورم. از آنجا که کسب‌وکار من صرفا در رابطه با خدمات مد و طراحی بود، یافتن لباس‌هایی با قیمت پایین و کیفیت بالا، کار دشواری بود، اما انبارکردن برخی اقلام محبوب، باعث شد که بتوانم به برخی مشکلات فائق آیم. برخی افراد از شیوه کار من خوششان نمی‌آمد یا آن را درک نمی‌کردند، اما من به این موضوع توجهی نداشتم و همه توان خود را صرف بهبود خدمات و کیفیت محصولات خود کردم. به همین دلیل به سرعت مورد توجه فعالان در این صنعت قرار گرفتم و کسب‌وکار من عنوان Best Kept Secret را به خود اختصاص داد. ‌من در سال 2010 یکی از 10کارآفرینی بودم که برای گذراندن دوره مربیگری توسط یک موسسه معروف، برگزیده شدم. این موسسه شبکه ملی کارآفرینان است و مربیان و بنیان‌گذاران شگفت‌انگیزی دارد. در آن زمان من بسیار بی‌نظم بودم و این بی‌نظمی زمانی‌که در آن موسسه حاضر شدم آشکار شد. وقتی که برای ملاقات مربی خودم رفتم، کارت ویزیت و کاتالوگ برای معرفی کار خود نداشتم، اما از اینکه می‌توانستم درباره کسب‌وکار خودم صحبت کنم بسیار خوشحال بودم. مربی‌ام برای منظم‌شدن، راهنمایی‌هایی کرد که انجام آن‌ها نزدیک به یک‌سال زمان برد، اما خوشحالم که اینک نزدیک به 5000نفر درباره کار و شرکت من اطلاع دارند.  می‌توانم به مدت 24ساعت و هفت روز هفته خرید کنم و با مردم درباره کارم صحبت کنم. من معتاد کارکردن هستم و این همان چیزی است که برای شروع به یک کار و پیشبرد آن نیاز دارم. از طرفی الهام‌بخش بودن برای سایرین و انجام دادن کاری که برای دیگران مفید است، به من اشتیاق لازم را می‌دهد.