یکی از عمده مواردی که می‌تواند هزینه‌های نظام سلامت و درمان‌های غیرضروری را  کاهش دهد، بحث اجرای راهنمای بالینی است که در قوانین بالادستی نظام سلامت نیز به آن اشاره شده است. متاسفانه طی چند دهه اخیر، موضوع تدوین و ابلاغ راهنماهای بالینی، جدی گرفته نشد که همین مسئله موجب افزایش هزینه‌ها در بخش درمان شده است. خوشبختانه سال گذشته، وزارت بهداشت و سازمان‌های بیمه‌گر در اقدامی هماهنگ و قابل تحسین، بخشی از راهنماهای بالینی مورد نیاز را تدوین و ابلاغ کردند تا در برخی حوزه‌های حساس مثل تجویز آنتی‌بیوتیک‌ها، راهنمای بالینی داشته باشیم. این اقدام اگرچه بسیار مثبت و ضروری است، اما کافی نیست و نیاز داریم که راهنماهای بالینی بیشتری در حوزه درمان، تدوین و ابلاغ شود تا هزینه‌های غیرضروری به نظام سلامت تحمیل نشود. هزینه‌های نامتعادل و نامتعارف، فقط یک بخش از زیان‌های نبود راهنمای بالینی است. نباید از خاطر برد که در صورت فقدان راهنماهای بالینی، قطعا کیفیت درمان نیز کاهش پیدا می‌کند و بیمار در معرض خدمات تشخیصی و درمانی قرار می‌گیرد که ممکن است به آن نیاز نداشته باشد و فقط جیب بیمار و بیمه‌ها را خالی کند. زمانی که بودجه‌های نظام سلامت به سمت انقباضی‌شدن حرکت کرد و ضرورت صرفه‌جویی در منابع احساس شد، در این شرایط بود که متولیان نظام سلامت و بیمه‌ها، بیشتر به فکر تدوین و ابلاغ راهنماهای بالینی افتادند، زیرا بدون این راهنماها نمی‌توان انتظار داشت که تعادل در منابع و مصارف نظام سلامت برقرار شود. با توجه به شرایط فعلی که بسیاری از نهادهای اجرایی با مشکل مالی، دست‌و‌پنجه نرم می‌کنند، سایر نهادهای مرتبط با نظام سلامت نیز از این قضیه مستثنا نیستند. اگر در این شرایط، به سمت اجرای قوانین بالادستی نظام سلامت همچون اجرای نظام ارجاع، برنامه پزشک خانواده و تشکیل پرونده الکترونیک سلامت حرکت نکنیم، قطعا برای تامین هزینه‌های بهداشت و درمان مردم با مشکلات جدی مواجه خواهیم شد.