چرا بدیهی‏ است که همه باید یک کاری داشته باشند؟ آیا اصل بر این است که افراد باید از کاری که مشغول به انجامش هستند، لذت ببرند؟آیا اگر هرچه زمان‏های بیشتری از زندگی‏مان در طول یک روز مصروف کارکردن شود، این امر باعث خواهد شد تا معنای واقعی زندگی را نفهمیم؟ تفاوت کار کسی که باید در معدن، سنگ از روی سنگ بردارد با کسی که در یک آموزشگاه موسیقی، تار تدریس می‏کند، چیست؟ آن لحظه‏هایی که صبح از خواب برمی‏خیزید و با خود می‏گویید «کاش بشود امروز سرکار نروم!» یا بالعکس «آیا کاری نیست که من بتوانم انجام دهم؟» آن لحظه‏ها، لحظه‏های بازاندیشی زندگی روزمره‏ است. لحظه‏های قرارگرفتن در آستانه‏ کارهایی شاید عظیم.