از گذشته تاکنون همواره سخن از حمایت از صنایع داخلی بوده است. مقام معظم رهبری هم با طرح شعارهای هر سال، بر این موضوع تاکید کرده‌اند. بنابراین هدف اصلی این است که اقتصاد کشور را بر پایه توان داخلی، مقاوم‌سازی کنیم. در این‌صورت در جهان، هر سخنی بر علیه کشور گفته شود، ما شکننده نخواهیم بود. الان وقتی سخن از لغو برجام می‌شود، نرخ ارز و تورم بالا می‌رود. این نشان می‌دهد ما هنوز شکننده هستیم.  برای حمایت از تولید ملی در سال‌های گذشته راهکارهایی پیش‌بینی و آسیب‌شناسی‌هایی انجام شده است و به نظر می‌رسد با وحدت و انسجام ملی بشود به این مهم دست یافت. اگر دست‌اندرکاران کسب‌وکارها سخنان نوروزی رهبری را سرلوحه کار خود قرار دهند، بی‌شک در سال پیش‌رو می‌توانیم گام‌های مهمی برداریم. هر کدام از ما باید روی تک‌تک وسایلی که استفاده می‌کنیم حساس باشیم. اکنون ببینید گوشی‌های موبایل، لباس، تسبیح و... خارجی و اغلب چینی هستند. رفتار مصرفی ما طی سال‌ها این چنین است و بعد می‌گوییم چرا صنعت ما با کمترین ظرفیت کار می‌کند یا تعطیل است. پس ما برای تحقق این هدف، سه گام اساسی باید بر داریم؛ در گام نخست باید به کیفیت محصول تولیدی اهمیت دهیم، در گام دوم تولید محصول ایرانی باید با مدیریت هزینه انجام شود و در گام سوم در نظام راهبری باید از ورود قانونی یا قاچاق کالاهایی که قابلیت تولید در داخل دارند، جلوگیری شود. دولت نیز باید منابع مالی مناسب با نرخ‎های ارزان برای صنعتگر فراهم کند. این امر در مدیریت هزینه از سوی صنعتگر نیز نقش دارد. مصرف‌کننده نیز برای مدیریت هزینه‌ها به‌دنبال کالای باکیفیت است. مصرف‌کننده از هر طبقه اقتصادی که باشد به‌دنبال کیفیت است. شاید کالای ایرانی باکیفیت هم در دسترس او قرار گیرد، ولی اعتماد نمی‌کند. برای جلب اعتماد خریدار، رسانه‌ها باید وارد کار شوند و نه تنها کالای ایرانی را معرفی کنند، بلکه شناختی از کیفیت کالا، عمر مفید و نرخ رقابتی آن هم به مردم ارائه دهند. باید به نقش سرمایه‌گذار نیز توجه کرد. سرمایه‌گذار اگر ببیند سرمایه او برای تولید کالای باکیفیت با تکنولوژی و دانش روز استفاده می‌شود، ترغیب به سرمایه‌گذاری می‌شود. ما به‌جای صرف هزینه‌ برای واردکردن کالای خارجی، باید برای ورود دانش و تکنولوژی روز و ماشین‎آلاتی که در کشور نیستند، هزینه کنیم. با واردات محصول نهایی، عملا دست رد بر سینه تولیدکننده داخلی زده‌ایم. ترکیه در برنامه‌های صادراتی خود به سوی ایران خیز برداشته است. ولی ما باید به‌جای محصول نهایی، ابزار و دانش آن را وارد کنیم تا ما هم مصرف‌کننده محصول خودمان و هم صادرکننده کالا به کشورهای منطقه باشیم. برای حمایت از تولید داخلی باید از شرکت‌های دانش‌بنیان هم یاد کرد. دانش آنان برای تولید محصولات جدید، باکیفیت و دارای توان رقابتی راهگشاست. برای نمونه جایگاه امروز ما در حوزه آی‌تی نسبت به 10 سال قبل بسیار رشد کرده است. در کنار حمایت از کالای ایرانی، الگوی مصرف هم باید تعریف و در آن بازنگری شود. میان تولید و مصرف باید تعادل وجود داشته باشد و در مصرف از افراط و تفریط دوری کرد تا ارز کشور هدر نرود. اگر خواستیم ارز از کشور خارج کنیم، برای خرید دانش و تکنولوژی امروز باشد. قدرت چانه‌زنی برای خرید تکنولوژی را بالا ببریم و تکنولوژی 10سال پیش آن‌ها را نخریم. این مهم به‌ویژه در صنعت خودرو باید مورد توجه قرار گیرد. در صنایع ما، صنعت خودروسازی بزرگ‎ترین واردکننده و مونتاژکار است، بنابراین برای تحقق شعار سال، باید مردم و دولت در کنار هم باشند تا اعتمادی که از هم به دست می‎آورند، الگوی تولید و مصرف را تعیین کنند تا بتوان به آنچه گفته شد، برسیم. دولت نیز با تامین بسترهای لازم برای تامین منابع مالی، منابع عملیاتی و تامین مواداولیه بکوشد و سرمایه‌گذار بتواند با توجه به ساختارهای موجود اعتماد کند و سرمایه‌گذاری‌های جدید را بر پایه  نوآوری، تکنولوژی روز و خلاقیت انجام دهد. کشور ما 80 میلیون نفر جمعیت دارد. شما فرض کنید اگر هر فرد در سال فقط دو جفت جوراب مصرف کند، سالانه 160 میلیون جفت جوراب باید تولید شود. این رقم نمی‌تواند یک منطقه فقیرنشین را متحول کند؟ پس حمایت از کالای ایرانی باید مبتنی بر یک الگوی مصرف باشد. اگر تولید بیش از مصرف باشد در انبارها فرسوده می‌شود، برخی بازیافت هم ندارند و این تولید فقط تحمیل هزینه بوده است. پس ظرفیت تولید نباید بیش از مصرف باشد. در این روزها باید تعامل میان نهادها و عوامل مختلف و طرح خواسته‎های آنان انجام شود و در ماه‌های باقی‌مانده به عملیاتی‌کردن این شعار بپردازند.