چند سالی است قصه حقوق پزشک و بیمار جایی برای خود در میان گزارش‌های اجتماعی روزنامه‌ها و رسانه‌ها باز کرده است و از وقتی که سهم شبکه‌های اجتماعی مجازی در زندگی مردم بیشتر شده، شدت توجه اقشار مختلف مردم هم به آن بیشتر و بیشتر شده است. موضوعی که گاه رسانه‌های مختلف سعی کرده‌اند از نگاه طنز بدان بپردازند، اما این کار نه تنها کمکی به احیای حقوق بیماران و پزشکان نکرده، بلکه گاه موجب شکل‌گیری تجمع‌های صنفی پزشکان در دفاع از حیثیت کاری‌شان نیز شده است. 

موضوع حقوق پزشک و بیمار در سراسر جهان جزء اولویت‌های حوزه درمانی است و توجه به این موضوع در کشورهای اروپایی به مراتب بیش از کشورهای آسیایی است، چراکه پشتوانه این مهم، فرهنگ‌سازی دوسویه در جامعه است؛ هم برای بیماران هم برای پزشکان، اتفاقی که متاسفانه در کشور ما تاکنون رخ نداده است. در سال‌های اخیر، شعار رعایت حقوق پزشک و بیمار را زیاد شنیده‌ایم، اما تنها اقدام فرهنگی صورت‌گرفته در این زمینه، آشناکردن بیماران با حقوقشان بوده است که تنها دستاوردش افزایش حجم شکایت‌های بیماران به‌خاطر کوچک‌ترین خطای پزشکی و درگیرکردن چند دستگاه اجرایی در این جریان بوده است.  این در حالی است که اگر همه قبول کنیم پزشک هم، انسان و جایزالخطاست، برای کوچک‌ترین خطای پزشکی اقدام به تشکیل پرونده نمی‌کنیم. از سوی دیگر مشکل مهمی که ما در جامعه پزشکی با آن روبه‌رو هستیم و در ماه‌های گذشته مورد نقد وزیر بهداشت هم قرار گرفت، تربیت دانشجویان پزشکی با ذهنیتی علیه بیمار است. به زبان ساده‌تر، به‌جای اینکه به پزشکان حس هم‌دردی و همراهی با بیماران و همراهان آن‌ها را آموزش دهیم و به آن‌ها بیاموزیم با نوعی مددکاری ساده می‌توانند با بیماران خود بهترین برخورد را داشته باشند، پزشکانی طلبکار تربیت می‌کنیم که گاها برخورد خوبی با بیماران ندارند و این موضوع اصلا به صلاح نظام درمانی ما نیست.

رعایت حقوق پزشک و بیمار در جامعه نیازمند اعتمادسازی میان این دو قشر است؛ امر مهمی که تحقق آن در گام نخست منوط به همت پزشکان است.  این‌کار محقق نمی‌شود مگر با چند راهکار ساده. مهم‌ترین و اساسی‌ترین راهکار، پذیرش بیماران با آغوش گرم و برخورد دوستانه با آن‌هاست، چراکه بیمار وقتی با پزشک معالج خود احساس صمیمیت کند مطمئنا در روند درمان خود کمتر شکی به دل راه می‌دهد و نهایت همکاری را با پزشک خواهد کرد. 

مخلص کلام اینکه برای سفیدکردن دنیای روابط میان پزشکان و بیماران، نیازمند ترویج فرهنگ مهربانی و دوستی میان هر دو گروه هستیم. ضمن اینکه رسانه‌ها می‌توانند کمک خوبی به حل مشکلات این بخش کنند، زیرا ابزار قدرتمند اطلاع‌رسانی را در اختیار دارند و باید از این عرصه در جهت آرامش‌بخشی به زندگی اجتماعی مردم بهره ببرند و با پرهیز از بزرگ‌نمایی خطاهای پزشکی، بستر اعتماد مردم به جامعه پزشکی را بیش از پیش فراهم کنند.