در ایران و در سال‌های اخیر، مسئله آلودگی هوا، از یک مشکل زیست‌محیطی، به یک بحران زیست‌محیطی و یک مسئله اجتماعی تبدیل شده است. ناکارآمدی برنامه‌های درنظر گرفته‌شده، و عملیاتی‌نشدن این برنامه‌ها، نگرانی در این خصوص را از یک امر فردی یا منطقه‌ای، به یک دغدغه ملی تبدیل کرده است. با وجود آن‌که راهکارهای حل یا تعدیل این مشکل پیچیده‌ نیست اما دولت‌ها، از برداشتن گام‌های اولیه نیز سر باز می‌زنند. حالا هم تصویب قانون‌های جدید در مجلس و البته پاره‌ای عقب‌نشینی‌ها در دولتی که خود را یک دولت محیط‌زیستی معرفی می‌کند،‌ بر دامنه این نگرانی‌ها افزوده است.