اگر نگاهی به سیر تاریخی نظریات توسعه اقتصادی داشته باشیم، درمی‌یابیم که جدیدترین نظریات تاکید دارند که توسعه صنعت و پیشرفت در اقتصاد جامعه، مبتنی بر تغییر ایده‌ها و خلق نوآوری‌ها است و بدون قرارگرفتن در صف پیشروان علم و نوآوری، هیچ کشوری در پیمودن سریع مسیر توسعه اقتصادی، اجتماعی و سیاسی، موفق نخواهد بود. در این میان، کارآفرینان با مهارتی که در تشخیص فرصت‌ها و موقعیت‌ها دارند، پیشگامان حقیقی در تحقق این اهداف محسوب می‌شوند. لازم به ذکر است، کارآفرینی، به عنوان یکی از مهم‌ترین محورهای اصلی رشد و توسعه  پایدار، به دلایل زیر، دارای اهمیت است:

1- عامل افزایش سرمایه‌گذاری و به تبع آن، افزایش سود و سرمایه سرمایه‌گذاران می‌شود.

2- سبب ایجاد فرصت‌های تازه در بازارکار می‌شود و راهکار موثری در ایجاد اشتغال مولد و پایدار درکشور است.

3- موجب دگرگونی ارزش‌ها و تحول ماهیت آنها می‌شود و ارزش‌های تازه‌ای به وجود می‌آورد.

4- موجب تسهیل روند رشد و توسعه کشور می‌شود.

5- محیط و شرایط لازم را برای تولید کالاها، محصولات و بازاریابی آنها فراهم می‌سازد.

6- کارآفرینی، سبب پیدایش محصولات، خدمات، روش‌ها، سیاست‌ها، افکار و راهکارهای نو برای حل مشکلات جامعه می‌شود.

7- عامل تقویت و تکامل صنایع داخلی است و زمینه رقابت صنایع داخلی را با صنایع خارجی، فراهم می‌آورد و منجر به افزایش صادرات و دریافت ارز برای کشور می‌شود.

8- باعث رقابت، تقویت و تکامل صنایع مشابه داخلی با یکدیگر و سرانجام موجب بهبود و افزایش سطح کیفیت کالاها می‌شود.

9- عامل توسعه اقتصادی، رفاه و تامین‌اجتماعی جامعه است. (بهزادیان‌نژاد،1380)

بنابراین با توجه به این مطالب، توجه جدی به مقوله کارآفرینی و تدوین و اجرای برنامه ملی توسعه کارآفرینی، برای کشورهای درحال توسعه –به‌ویژه ایران- بسیار حیاتی و الزامی است. به دلیل نقش و جایگاه ویژه کارآفرینان در روند پیشرفت و رشد اقتصادی جامعه، بسیاری از دولت‌ها در کشورهای توسعه‌یافته و پیشرو تلاش می‌کنند تا با ارائه حداکثر امکانات و بهره‌برداری از دستاوردهای تحقیقاتی، شماری از افراد جامعه را که دارای ویژگی‌های کارآفرینی هستند، به آموزش کارآفرینی و فعالیت‌های کارآفرینانه هدایت کنند. توجه به مقوله کارآفرینی در کشورهای درحال توسعه، از جمله ایران، ضمن فراهم‌آوردن زمینه رشد و توسعه پایدار، مسائل و مشکلات جاری را -از جمله فقر، نابه‌سامانی اجتماعی و فرهنگی، بیکاری دانش‌آموختگان دانشگاهی و معضل انبوه سایر بیکاران- مرتفع خواهد کرد. بر این اساس، دستیابی به چشم‌انداز بیست‌ساله کشور که چارچوب اصلی برنامه توسعه پنج‌ساله آینده کشور را شکل می‌دهد، مستلزم توسعه کارآفرینی در ایران اسلامی است. بررسی‌ها نشان می‌دهند که رشد بیکاری دانش‌آموختگان دانشگاهی، افزایش پیدا کرده است. رفع معضل بیکاری دانش‌آموختگان، با آموزش مهارت‌های کارآفرینانه به دانشجویان و دانش‌آموختگان همه رشته‌ها از یک سو و توسعه انواع رشته‌ها و گرایش‌های جدید کارآفرینی در کنار سایر دروس رشته‌های موجود، از سوی دیگر، ممکن خواهد بود. از این طریق، تعداد بیشتری از دانش‌آموختگان، به سوی تاسیس کسب‌وکار و ایجاد اشتغال برای سایر بیکاران، گام برخواهند داشت. اگرچه در سال‌های اخیر، توجه به مقوله کارآفرینی در کشور ما، از سوی دست‌اندرکاران و دولتمردان، اهمیت پیدا کرده و به‌ویژه مجموعه‌های دانش‌بنیان، با ایده‌های نو درحال شکل‌گیری هستند هنوز برای دستیابی به یک جامعه کارآفرین و به تبع آن، توسعه اقتصادی و اجتماعی، راه زیادی باقی مانده است .