حالا مدت‌هاست که نویسنده‌ای در تاسف از شرایط بارسا ننوشته. والورده، کاری با تیم آبی‌اناری‌پوش کرده که گویا همه مشکلات، کنار رفته‌اند و حالا آنها با قدرت به سمت قهرمانی پیش می‌روند. از شروع کابوس‌وار فصل، برابر رئال، کسی چیزی به خاطر نمی‌آورد و همه منتظر پایان لیگ هستند، برای جشن‌های قهرمانی. اما همه‌چیز بستگی به بازی لندن دارد. بارسا در لالیگا، دو مساوی پشت سرهم مقابل اسپانیول و ختافه داشته و همه زنگ خطر را از دور می‌شنوند. هرچند بارسا در این فصل، یک‌بار دیگر هم مقابل والنسیا و سلتاویگو، تساوی‌های متوالی داشته، اما حالا یک‌هشتم نهایی لیگ قهرمانان هم در راه است. طرفداران بارسا، روز سه‌شنبه، بازی را با دقت نگاه خواهند کرد، دیدار رفتی که می‌تواند تکلیف ادامه فصل را تا حد زیادی مشخص کند. 

آماده‌ترین بارسا

والورده، تیم بارسلونا را با تغییراتی اساسی مواجه کرده؛ تغییراتی که شاید بشود مثال وطنی‌اش را در پرسپولیس برانکو پیدا کرد. تیم برانکو، یک فصل و نیم، زیبا بازی کرد و حالا دوفصل است که بازی به بازی، از کیفیت بازی‌اش کاسته می‌شود اما در عوض، در نتیجه‌گیری، مدام بهتر می‌شود. حالا بارسلونا اتفاقی را در سطحی بسیار بزرگ‌تر، تجربه می‌کند. از زمان مربیگری رایکوف، بارسلونا عادت به بازی زیبا دارد؛ بازی‌ای که در دوران گواردیولا، به اوج خود رسید. تیمی که این همه‌سال، زیبا و مبتنی بر تصاحب توپ بازی کرده، حالا اما خصوصیتی جدید به خود گرفته است. تیم والورده، با نفرات زیاد حمله نمی‌کند و تغییرات سیستماتیک دارد. تیمی که مدت‌ها 3-3-4 بازی می‌کرد، حالا به 2-4-4 روی آورده و با نفرات بیشتری دفاع می‌کند. این سیستم والورده، تیمش را مقتدرتر کرده؛ تیمی که اگر زیاد هم گل می‌زند، موقعیت‌های گل زیادی ندارد. بارسا با همین تغییرات ساده، در لالیگا اول است و در ال‌کلاسیکو هم موفق به پیروزی شد. تیم دست و دلباز گواردیولا در حمله‌کردن و موقعیت‌دادن به حریف، حالا به تیم خسیس والورده تبدیل شده که نه به این راحتی‌ها موقعیت می‌دهد و نه موقعیت زیادی درست می‌کند. بارسلونا، به غیر از دو تساوی، نتایج  خوبی در لالیگا گرفته است. از رقبایش فاصله گرفته و در کوپا دل‌ری هم تا فینال پیش رفته است. این تیم، همین حالا هم در بهشت است، مگر اینکه برزخ لندن، شرایطش را نامطلوب کند.

چلسی ناآماده

دیگر اثری از تیم قهرمان، باقی نمانده؛ یعنی اگر به کسی بگویید که این تیم، همان قهرمان سال گذشته لیگ‌برتر انگلیس است، شاید باورش هم نشود. آنها هرچند در نقل و انتقالات خوب ظاهر شدند و با جذب موراتا –که با ده گل زده، بهترین مهاجم‌شان است- تقویت ویژه‌ای داشتند، اما واقعیت را امتیازهای چلسی نشان می‌دهد. تیم لندنی، از 26 بازی، 50 امتیاز گرفته و 22 امتیاز از منچسترسیتی صدرنشین، عقب است؛ تیمی که در رتبه چهارم و پنجم لیگ‌برتر، در حال رفت‌وآمد است و حقیقتا معلوم نیست بتواند سهمیه لیگ قهرمانان سال آینده را هم به دست بیاورد. آنها در 5 هفته اخیر و تا پایان هفته بیست و ششم لیگ برتر، فقط یک پیروزی و دو تساوی داشته‌اند و دو بازی را هم با شکست پشت سر گذاشته‌اند. کونته، به‌خاطر این نتایج، در آستانه اخراج است. با این همه، امید چلسی و سرمربی‌اش، به همین دیدار با بارساست. آنها تصمیم گرفته‌اند که با پیروزی مقابل بارسا، از بحران خارج شوند. 

بحران بارسا کجاست؟

بارسا در 4 بازی آخر خود تا هفته 23 در لالیگا و کوپا دل‌ری، 3 گل زده و این علامتی بحرانی، برای بارسای گلزن است؛ آن هم در برابر تیمی مانند چلسی که حتی در سال‌های اوج بارسا، با مربیانی چون هیدینک و مورینیو، سد محکمی بوده است. انگار چلسی در لیگ قهرمانان، مامور زجر بارسا است و حالا در روزهای کم‌فروغ خط حمله بارسا، مقابل این تیم قرار می‌گیرد. بارسا دو راه در این مسابقه دارد؛ یا پیروز شود و به مسیرش در راه قهرمانی ادامه دهد و یا شکست بخورد و حتی خطر ازدست‌دادن لالیگا را هم تجربه کند. بارسا هرچند مقابل چلسی قرار می‌گیرد، اما نیم‌نگاهی هم به نتایج رئال، در مسابقه رفت و برگشت دارد. اگر رئالی‌ها شکست بخورند و بارسا پیروز شود، تنها تیمی که می‌تواند بارسا را از قهرمانی در لیگ قهرمانان باز نگه‌دارد، پاریسن‌ژرمن است. بارسا به دیدار رفت در استمفوردبریج، مانند برزخی نگاه خواهد کرد که بهشت پشت پیروزی‌اش، بسیار خواستنی و جهنم بعد از شکستش، غیرقابل تحمل است؛ دیداری که سه‌شنبه در لندن برگزار می‌شود و می‌تواند سرنوشت دو تیم را تغییر دهد.