افزایش مزد سالانه کارگران، با توجه به افزایش تورم سالانه، امری ضروری است. ما در دو سه سال اخیر، افزایش حقوق قابل‌توجهی داشته‌ایم، اما عقب‌افتادگی‌های مزدی گذشته را نیز داریم. این عقب‌افتادگی‌ها در زمان‌های مختلف -مثل زمان جنگ و دولت‌های قبلی- روی هم جمع شده‌اند و به رقم‌های امروزی رسیده‌اند. همین شکاف بین دستمزدها و تورم واقعی، باعث شده سبد معیشت کارگران با درآمد آنها همخوانی نداشته باشد و در امور معیشتی زندگی خود، مشکل داشته باشند. البته نباید فراموش کرد که طی چندسال اخیر، با توجه به تورم اعلام‌شده، افزایش حقوق سالانه کارگران، بیش از تورم اعلام شده بوده است که این مسئله هم جای تقدیر دارد. این حرکت، خوب بوده، اما کافی نیست؛ چرا که نتوانسته شکاف بین سبد معیشت و حقوق دریافتی کارگران را از بین ببرد.

کارگروه‌های کارگری، کارفرمایی و دولت، در قالب کمیته دستمزد و با توجه به اسناد و شاخص‌های موجود، به بررسی دستمزد کارگران می‌پردازند و نتیجه بررسی‌ها، به شورای‌عالی کار ارائه می‌شود. یکی از خروجی‌های مطلوبی که سال گذشته ارائه شد، تعیین سبد معیشت کارگران بود که به رقم دو میلیون و 550 هزار تومان رسید. در این بین، مشکل اصلی، شکاف بین رقم سبد معیشت و حقوق دریافتی کارگرانی است که کمتر از یک میلیون تومان درآمد ماهانه دارند.

در این بین، شاهد هستیم که دولت هم با مشکلات اقتصادی زیادی روبه‌رو است و برای حل این چالش‌ها، به همراهی و همکاری مردم نیاز دارد. از طرف دیگر، وضعیت کارفرمایان هم به شدت نامطلوب است. در چنین شرایطی، سوال اینجاست که چه باید کرد که قدرت خرید و کیفیت زندگی کارگران، افزایش پیدا کند؟

انتظار ما از کارگروه‌های نامبرده این است که به بررسی منطقی راهکارها بپردازند تا هم شرایط دولت در نظر گرفته شود، هم به کارفرما فشار نیاید و هم نیازهای معیشتی کارگران تامین شود. اگر کارگر مزد خوبی دریافت کند، کیفیت کالای تولیدشده هم رشد پیدا خواهد کرد، چرا که دغدغه‌های معیشت او حل شده و با انگیزه و انرژی بیشتر به کار می‌پردازد. نتیجه رشد کیفیت کالای ایرانی نیز رونق اقتصاد کشور خواهد بود که امیدوارم مسئولان، به این تاثیرات کلان افزایش دستمزد عادلانه کارگران، توجه داشته باشند.