حل آسیبهای اجتماعی نیازمند هماهنگی نهادها
در دنیای امروز، جوامع در سطوح محلی، شهری و روستایی با طیفی از ناهنجاریها و آسیبهای اجتماعی روبهرو هستند که رشد و تعالی آنها را با چالش جدی مواجه میکند. مهران جنگلی، فعال حوزه مسائل اجتماعی و فرهنگی، بر این باور است که مقابله مؤثر با این چالشها نیازمند شناخت علمی و جامع عوامل فردی، اجتماعی، اقتصادی، فرهنگی و روانی است. وی تأکید میکند که آسیبهای اجتماعی حاصل یک عامل منفرد نیست، بلکه زنجیرهای از شرایط و عوامل متقاطع زمینهساز بروز این مسائل میشود و توجه همزمان به همه این عوامل، کلید ارتقای تابآوری جامعه است.
پیشگیری و آگاهسازی کلیدی
به گفته این فعال حوزه مسائل اجتماعی، پیشگیری باید محور اصلی برنامهریزی اجتماعی باشد و بیشترین منابع باید صرف ایجاد فضاهای نشاطآور، ورزشی، تفریحی و فرهنگی برای نوجوانان و جوانان شود. برنامههای مستمر آموزشی و پیشگیرانه، سرمایهگذاری برای شهر سالم و شهروند فعال تلقی میشوند. جنگلی با اشاره به ابلاغیه رهبری درباره زدودن جلوههای آشکار فقر و آسیب از محلات کمبرخوردار، آن را اقدامی کلیدی در کاهش گسترش آسیبها میداند. کاهش تابآوری و آستانه تحمل مردم در برخی مناطق نشان میدهد که تأثیر عوامل آسیبزا در لایههای مختلف فردی و اجتماعی ریشه دوانده و مقابله با آن تنها با اقدامات جزیرهای امکانپذیر نیست.
هماهنگی و نقش نهادها
جنگلی بر ضرورت تدوین سند جامع راهبردی تأکید دارد تا تمامی نهادها و دستگاهها در چارچوبی منسجم و هماهنگ فعالیت کنند. او تأکید کرد که عملکرد جزیرهای نهادها، اقدامات را ابتر میسازد و تنها هماهنگی و پیوستگی میتواند اثربخشی واقعی ایجاد کند. امنیت روانی و محیطی نیز از عوامل کلیدی کاهش آسیبهاست و نیازمند راهکارهای عملی برای حذف عوامل تنشزا در خانواده و جامعه است. او با اشاره به نقش شبکههای اجتماعی، بر ضرورت تخصصی شدن فعالیت رسانهها در گزارشدهی تأکید دارد تا اطلاعرسانی دقیق، قابل اعتماد و کمضرر برای جامعه صورت گیرد. عبور از آسیبهای اجتماعی، فراتر از اقدامات مقطعی است و نیازمند نگاه سیستمی، برنامهریزی بلندمدت و مشارکت جمعی است. تنها در این صورت میتوان جامعهای سالم، تابآور و پیشرو شکل داد و شهروندانی مسئول، فعال و مشارکتپذیر پرورش داد که خود در کاهش آسیبها نقش داشته باشند و مشارکت آنان موجب استحکام پیوندهای اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی در سطح محلی و ملی شود.
پیشگیری و آگاهسازی کلیدی
به گفته این فعال حوزه مسائل اجتماعی، پیشگیری باید محور اصلی برنامهریزی اجتماعی باشد و بیشترین منابع باید صرف ایجاد فضاهای نشاطآور، ورزشی، تفریحی و فرهنگی برای نوجوانان و جوانان شود. برنامههای مستمر آموزشی و پیشگیرانه، سرمایهگذاری برای شهر سالم و شهروند فعال تلقی میشوند. جنگلی با اشاره به ابلاغیه رهبری درباره زدودن جلوههای آشکار فقر و آسیب از محلات کمبرخوردار، آن را اقدامی کلیدی در کاهش گسترش آسیبها میداند. کاهش تابآوری و آستانه تحمل مردم در برخی مناطق نشان میدهد که تأثیر عوامل آسیبزا در لایههای مختلف فردی و اجتماعی ریشه دوانده و مقابله با آن تنها با اقدامات جزیرهای امکانپذیر نیست.
هماهنگی و نقش نهادها
جنگلی بر ضرورت تدوین سند جامع راهبردی تأکید دارد تا تمامی نهادها و دستگاهها در چارچوبی منسجم و هماهنگ فعالیت کنند. او تأکید کرد که عملکرد جزیرهای نهادها، اقدامات را ابتر میسازد و تنها هماهنگی و پیوستگی میتواند اثربخشی واقعی ایجاد کند. امنیت روانی و محیطی نیز از عوامل کلیدی کاهش آسیبهاست و نیازمند راهکارهای عملی برای حذف عوامل تنشزا در خانواده و جامعه است. او با اشاره به نقش شبکههای اجتماعی، بر ضرورت تخصصی شدن فعالیت رسانهها در گزارشدهی تأکید دارد تا اطلاعرسانی دقیق، قابل اعتماد و کمضرر برای جامعه صورت گیرد. عبور از آسیبهای اجتماعی، فراتر از اقدامات مقطعی است و نیازمند نگاه سیستمی، برنامهریزی بلندمدت و مشارکت جمعی است. تنها در این صورت میتوان جامعهای سالم، تابآور و پیشرو شکل داد و شهروندانی مسئول، فعال و مشارکتپذیر پرورش داد که خود در کاهش آسیبها نقش داشته باشند و مشارکت آنان موجب استحکام پیوندهای اجتماعی و ارتقای کیفیت زندگی در سطح محلی و ملی شود.