مرگ 3000 مهاجر  در مسیر اسپانیا 

 در طول سال گذشته بیش از 3 هزار نفر در تلاش برای رسیدن به اسپانیا از طریق دریا جان خود را از دست دادند؛ رقمی به مراتب کمتر از ۱۲ ماه گذشته. با این حال، فعالان هشدار دادند که این کاهش منعکس‌کننده تشدید کنترل‌های مرزی است که مهاجران را مجبور کرده است تا از مسیرهای خطرناک‌تری عبور کنند. براساس گزارش جدید سازمان غیردولتی «کامیناندو فرونتراس» (Caminando Fronteras)، بین ژانویه تا ۱۵ دسامبر ۲۰۲۵، سه هزار و 90 نفر نفر در دریا غرق شده‌اند که از این تعداد ۱۹۲ نفر زن و ۴۳۷ تن کودک بودند. این رقم به‌طور قابل‌توجهی کمتر از 10 هزار و 457 نفری است که در تلاشی مشابه در سال گذشته جان خود را از دست داده بودند. «هلنا مالنو»، هماهنگ‌کننده تحقیقاتی این سازمان غیردولتی معتقد است، هرچند تعداد کشته‌ها کاهش یافته، اما تعداد سانحه‌ کشتی‌ها به ۳۰۳ مورد افزایش یافته است و حتی ۷۰ قایق بدون هیچ اثری ناپدید شده‌اند. او می‌گوید: «ما شاهد افزایش تعداد مسافران بیشتری برای سوار شدن بر قایق‌ها و عبور از مسیر خطرناک الجزایر به جزایر بالئاری هستیم. این قایق‌ها معمولاً حدود ۳۰ نفر را حمل می‌کنند، درحالی‌که قایق‌های مسیر آتلانتیک به سمت جزایر قناری ممکن است تا ۳۰۰ نفر را هم حمل کنند.» بر اساس گفته‌های وزیر کشور اسپانیا، ۳۵ هزار و 935 نفر مهاجر غیرقانونی از طریق دریا و خشکی تا ۱۵ دسامبر وارد اسپانیا شده‌اند، درحالی‌که در همین دوره زمانی در سال ۲۰۲۴، تعداد ۶۰ هزار و 311 نفر مهاجران غیرقانونی به خاک اسپانیا وارد شده بودند. بخش زیادی از این کاهش به تشدید نظارت مرزی، به‌ویژه در موریتانی نسبت داده می‌شود که یکی از نقاط اصلی خروج مهاجران در تلاش برای رسیدن به اسپانیا است. در سال ۲۰۲۴، دولت موریتانی توافقنامه جدیدی با اتحادیه اروپا در زمینه مهاجرت امضا کرد که در ازای آن ۲۱۰ میلیون یورو (۱۸۱ میلیون پوند) کمک مالی دریافت می‌کند. همچنین گزارشی جدید از سازمان «دیده‌بان حقوق بشر» موریتانی را متهم به نقض‌های سیستماتیک حقوق بشر علیه مهاجران، به ویژه مهاجران آفریقایی، از جمله تجاوز و شکنجه آن‌ها کرده است. این در حالی است که دولت موریتانی این اتهامات را رد کرده است. گزارش «کامیناندو فرنتراس» نتیجه‌گیری می‌کند مسیر آتلانتیک از شمال آفریقا به جزایر قناری، که می‌تواند تا ۱۲ روز طول بکشد، همچنان کشنده‌ترین مسیر مهاجرت باقی مانده و یک‌هزار و 906 کشته در این سال داشته است. مسیر رو به افزایش از الجزایر به جزایر بالئاری نیز جان یک‌هزار و 37 مهاجر را گرفت. این گزارش همچنین به ظهور یک مسیر جدید از گینه به جزایر قناری اشاره می‌کند که مسافتی حدود دو‌هزار و 200 کیلومتر دارد. «مالنو» سیاستی را که توسط احزاب دست‌راستی تغذیه می‌شود «نکروپولیتیک» (necropolitics) یا «سیاست مردگان» توصیف می‌کند و معتقد است: «تعقیب و آزار مهاجران تاثیر عظیمی بر حقوق بشر در اروپا دارد. واکنش‌های نهادی به تراژدی‌های دریا همچنان به وضوح ناکافی است.» در نهایت این گزارش نتیجه‌گیری می‌کند «اگرچه در برخی موارد همکاری‌هایی بین کشورها صورت گرفته است، اما هنوز تأخیرهای نگران‌کننده‌ای در بسیج مأموریت‌های نجات، کمبود منابع کافی و اراده سیاسی محدود برای حفاظت از جان‌ها وجود دارد.»