ممدانی در برابر ترامپ
ظهران ممدانی، شهردار جوان و پرجنبوجوش نیویورک، تنها ۷۲ ساعت پس از آغاز مأموریت رسمی خود، تلفنی به دونالد ترامپ زنگ زد و اعتراض آشکارش به عملیات نظامی آمریکا در ونزوئلا را ابراز کرد. او این اقدام را نه یک مانور سیاسی ساده، بلکه «نقض آشکار حقوق بینالملل» دانست و تأکید کرد حمله به یک کشور مستقل و دستگیری رئیسجمهور آن، فراتر از هر قاعده و عرف دیپلماتیک است. در این تماس، ممدانی تلاش کرد پیام یک شهروند جهانی و یک مدیر شهری متعهد را به سیاستهای بینالمللی منتقل کند؛ بیآنکه از طنز تلخ شرایط دوری کند.
مخالفتی حقوقمحور
ممدانی در بیانیهها و سخنان عمومی خود تأکید کرد که اعتراض او نه یک بیانیه احساسی بلکه استناد به اصول حقوق بینالملل و هنجارهای بینالمللی است. او حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و تلاش برای دستگیری نیکلاس مادورو را جلوهای از «تغییر رژیم یکجانبه» خواند و تأکید کرد هیچ کشوری حق ندارد بدون تصویب رسمی مداخله نظامی کند. شهردار نیویورک با لحنی هم جدی و هم کمی طنزآلود، این اقدامات را «نمایش قدرت بدون لباس حقوقی» توصیف کرد و یادآور شد حتی از پشت میزهای شیشهای در منهتن، نمیتوان قوانین جهانی را نادیده گرفت. او در صحبتهای خود بارها بر این نکته تأکید کرد که حاکمیت ملی کشورها باید محترم شمرده شود و مداخله نظامی صرفاً به عنوان ابزار سیاست خارجی، قابل دفاع نیست.
پیامد شهری و انسانی
شهردار ممدانی اما تنها به چارچوب حقوقی محدود نماند و پیامدهای این مداخله برای ساکنان شهر نیویورک را نیز برجسته کرد. او اشاره کرد جامعه ونزوئلاییِ بزرگ شهر؛ هرچند هزاران کیلومتر دورتر از بحران، مستقیماً تحت تأثیر تصمیمات ترامپ قرار میگیرد و استرس و ترس ناشی از این بحرانها به زندگی روزمره آنها نفوذ میکند. ممدانی با شوخی تلخی گفت «میتوان گفت که جنگ در کاراکاس، در کوچههای برانکس نیز پیچیده است» و با این طنز کوچک، عمق جدیت پیام خود را منتقل کرد. او همچنین به ضرورت پایبندی شهرها به ارزشهای انسانی و مدنی اشاره کرد، به این معنا که حتی در حوزه محلی، مسئولیتها به سیاستهای جهانی گره خوردهاند و نمیتوان آنها را نادیده گرفت.
ممدانی با این اعتراض جسورانه، جایگاه یک شهردار فعال و شهروند جهانی را تثبیت کرد؛ کسی که نه صرفاً درگیر مسائل شهری است، بلکه میداند سیاستهای بینالمللی چگونه میتوانند زندگی مردم محلی را تحت تأثیر قرار دهند. او نشان داد حتی در دوران ریاست جمهوری ترامپ، صداهای مستقل و حقوقمحور میتوانند مطرح و با استناد به قوانین بینالمللی، مانع تصمیمات یکجانبه شوند. این اقدام، ممدانی را به چهرهای متمایز در میان سیاستمداران شهری و فعالان بینالمللی تبدیل کرد که الگویی از ترکیب جسارت، حقوقمداری و طنز هوشمندانه برای نسل جدید سیاستورزان ارائه میدهد.
مخالفتی حقوقمحور
ممدانی در بیانیهها و سخنان عمومی خود تأکید کرد که اعتراض او نه یک بیانیه احساسی بلکه استناد به اصول حقوق بینالملل و هنجارهای بینالمللی است. او حمله نظامی آمریکا به ونزوئلا و تلاش برای دستگیری نیکلاس مادورو را جلوهای از «تغییر رژیم یکجانبه» خواند و تأکید کرد هیچ کشوری حق ندارد بدون تصویب رسمی مداخله نظامی کند. شهردار نیویورک با لحنی هم جدی و هم کمی طنزآلود، این اقدامات را «نمایش قدرت بدون لباس حقوقی» توصیف کرد و یادآور شد حتی از پشت میزهای شیشهای در منهتن، نمیتوان قوانین جهانی را نادیده گرفت. او در صحبتهای خود بارها بر این نکته تأکید کرد که حاکمیت ملی کشورها باید محترم شمرده شود و مداخله نظامی صرفاً به عنوان ابزار سیاست خارجی، قابل دفاع نیست.
پیامد شهری و انسانی
شهردار ممدانی اما تنها به چارچوب حقوقی محدود نماند و پیامدهای این مداخله برای ساکنان شهر نیویورک را نیز برجسته کرد. او اشاره کرد جامعه ونزوئلاییِ بزرگ شهر؛ هرچند هزاران کیلومتر دورتر از بحران، مستقیماً تحت تأثیر تصمیمات ترامپ قرار میگیرد و استرس و ترس ناشی از این بحرانها به زندگی روزمره آنها نفوذ میکند. ممدانی با شوخی تلخی گفت «میتوان گفت که جنگ در کاراکاس، در کوچههای برانکس نیز پیچیده است» و با این طنز کوچک، عمق جدیت پیام خود را منتقل کرد. او همچنین به ضرورت پایبندی شهرها به ارزشهای انسانی و مدنی اشاره کرد، به این معنا که حتی در حوزه محلی، مسئولیتها به سیاستهای جهانی گره خوردهاند و نمیتوان آنها را نادیده گرفت.
ممدانی با این اعتراض جسورانه، جایگاه یک شهردار فعال و شهروند جهانی را تثبیت کرد؛ کسی که نه صرفاً درگیر مسائل شهری است، بلکه میداند سیاستهای بینالمللی چگونه میتوانند زندگی مردم محلی را تحت تأثیر قرار دهند. او نشان داد حتی در دوران ریاست جمهوری ترامپ، صداهای مستقل و حقوقمحور میتوانند مطرح و با استناد به قوانین بینالمللی، مانع تصمیمات یکجانبه شوند. این اقدام، ممدانی را به چهرهای متمایز در میان سیاستمداران شهری و فعالان بینالمللی تبدیل کرد که الگویی از ترکیب جسارت، حقوقمداری و طنز هوشمندانه برای نسل جدید سیاستورزان ارائه میدهد.