مدرسه؛ جایی که گرسنگی کم میشود
تصور کنید همه کودکان جهان هر روز در مدرسه یک وعده غذای سالم دریافت کنند. پژوهشهای تازه نشان میدهد این کار میتواند گرسنگی جهانی را نزدیک به یکچهارم کاهش و زندگی میلیونها کودک را نجات دهد. در حال حاضر تنها یک پنجم کودکان به چنین وعدههایی دسترسی دارند.
این وعدهها فقط شکمها را پر نمیکنند؛ سلامت کودکان و سیاره زمین هم به آنها مدیون است. مدلسازیها نشان میدهد اگر تا سال ۲۰۳۰ همه کودکان حداقل یک وعده سالم و پایدار در مدرسه دریافت کنند، سالانه بیش از یک میلیون مرگ مرتبط با تغذیه پیشگیری میشود و اثرات زیستمحیطی غذاها به نصف کاهش پیدا میکند.
افزودن سبزیجات بیشتر، کاهش مصرف گوشت و لبنیات و جلوگیری از هدررفت غذا میتواند تأثیرات محیط زیستی این وعدهها را بیشتر کند. همچنین، اجرای برنامههای همگانی تغذیه مدارس هزینه زیادی ندارد؛ در کشورهای پردرآمد کمتر از یکدهم درآمد ملی و در کشورهای کمدرآمد تا یک درصد، اما صرفهجویی در هزینههای درمانی و خسارتهای ناشی از تغییرات اقلیمی این سرمایهگذاری را جبران میکند.
پژوهشها نشان میدهند اگر همه کودکان به وعدههای سالم دسترسی داشته باشند، حدود ۱۲۰ میلیون نفر کمتر دچار کمبود ویتامین خواهند شد. در عین حال، برنامههای فعلی روزانه بیش از ۴۶۰ میلیون کودک را تغذیه میکنند، اما در کشورهای کمدرآمد کمتر از یک کودک از هر ده کودک بهرهمند است.
برای موفقیت این طرح، تعهد سیاسی و تأمین مالی پایدار ضروری است. وعدههای مدارس باید با آموزش غذایی، کاهش ضایعات و پیوند با خانوادهها و جوامع محلی همراه باشند. وقتی وعدهها سالم و پایدار باشند، کودکان عادتهای غذایی سالم میآموزند، تنوع زیستی حفظ میشود و انتشار آلایندهها کاهش مییابد.
در نهایت، این وعدهها فقط غذا نیستند؛ آنها ابزار تغییر نظام غذایی و شکلدهی عادتهای پایدار کودکان هستند. با این رویکرد، شکم کودکان سیر میشود، سیاره نفس میکشد و جوامع تابآورتر میشوند. این همان جادوی ساده اما قدرتمندی است که میتواند آیندهای سالمتر برای همه بسازد.
این وعدهها فقط شکمها را پر نمیکنند؛ سلامت کودکان و سیاره زمین هم به آنها مدیون است. مدلسازیها نشان میدهد اگر تا سال ۲۰۳۰ همه کودکان حداقل یک وعده سالم و پایدار در مدرسه دریافت کنند، سالانه بیش از یک میلیون مرگ مرتبط با تغذیه پیشگیری میشود و اثرات زیستمحیطی غذاها به نصف کاهش پیدا میکند.
افزودن سبزیجات بیشتر، کاهش مصرف گوشت و لبنیات و جلوگیری از هدررفت غذا میتواند تأثیرات محیط زیستی این وعدهها را بیشتر کند. همچنین، اجرای برنامههای همگانی تغذیه مدارس هزینه زیادی ندارد؛ در کشورهای پردرآمد کمتر از یکدهم درآمد ملی و در کشورهای کمدرآمد تا یک درصد، اما صرفهجویی در هزینههای درمانی و خسارتهای ناشی از تغییرات اقلیمی این سرمایهگذاری را جبران میکند.
پژوهشها نشان میدهند اگر همه کودکان به وعدههای سالم دسترسی داشته باشند، حدود ۱۲۰ میلیون نفر کمتر دچار کمبود ویتامین خواهند شد. در عین حال، برنامههای فعلی روزانه بیش از ۴۶۰ میلیون کودک را تغذیه میکنند، اما در کشورهای کمدرآمد کمتر از یک کودک از هر ده کودک بهرهمند است.
برای موفقیت این طرح، تعهد سیاسی و تأمین مالی پایدار ضروری است. وعدههای مدارس باید با آموزش غذایی، کاهش ضایعات و پیوند با خانوادهها و جوامع محلی همراه باشند. وقتی وعدهها سالم و پایدار باشند، کودکان عادتهای غذایی سالم میآموزند، تنوع زیستی حفظ میشود و انتشار آلایندهها کاهش مییابد.
در نهایت، این وعدهها فقط غذا نیستند؛ آنها ابزار تغییر نظام غذایی و شکلدهی عادتهای پایدار کودکان هستند. با این رویکرد، شکم کودکان سیر میشود، سیاره نفس میکشد و جوامع تابآورتر میشوند. این همان جادوی ساده اما قدرتمندی است که میتواند آیندهای سالمتر برای همه بسازد.