همه آن سال‌ها با عکس‌هایت زندگی کردیم، عکس‌هایی در پلی‌کپی‌های سیاه‌وسفید اعلامیه‌ها، و با نوارهایی که صدایت را می‌شنیدیم. آمدی و با آمدنت دنیای سیاه‌وسفید ما رنگی شد. از پلکان هواپیما که قدم به خاک عزیزمان گذاشتی، گویی خورشید طلوع کرد. اماما، تو آرزوی نسلی بودی که همه آمال و آرزوهایش را به آمدنت و به تحقق عدالتت گره زده بود. عدالتی مبتنی بر عدالت علوی و استقرار حکومت اسلامی، حکومتی که شیعه 1400 سال در حسرتش بی‌تاب بود. اماما، تو آمدی تا با آمدنت به نسل‌های آینده بگویی برای تحقق عدالت هرگز تسلیم ظالم نشوند. درس تو تنها برای مشتاقانت در فرودگاه مهرآباد 57 نبود، درسی بود برای همه بشریت و همه نسل‌ها. آمدنت همیشه تازه است. مثل بهار. خوش‌آمدی آقا.