قرمزهای تبریز مقابل تیم پانزدهم جدول متوقف شدند. پس از پایان نیم‌فصل و خریدهای ارزشمند در فصل نقل و انتقالات، انتظار می‌رفت آن‌ها در بازی مقابل راه‌آهن نمایش متفاوتی داشته باشند. بهترین مربی لیگ برتر از نظر کارنامه و بهترین بازیکنانی که می‌شد در دو نقل و انتقالات تابستان و زمستان جذب کرد به تبریز آمده‌اند و باز تیم تراکتورسازی نمایش خوبی ندارد. البته انتظار قهرمانی از تیمی مانند تراکتورسازی اصلا انتظار عجیبی نیست. تیمی که با قدرت جذب بهترین بازیکنان واجد شرایط سربازی به لیگ برتر پا می‌گذارد علی‌القاعده نباید مشکلی برای موفقیت داشته باشد، اما سوال اینجاست که تیم تبریزی با وجود هزینه زیاد برای جذب مربی و استفاده از قدرت برای جذب بهترین بازیکنان لیگ برتر چرا همچنان در رتبه هفتم لیگ برتر است. شاید بتوان پاسخ این سوال را در جای دیگری به غیر از بازیکنان و مربی این تیم پیدا کرد. در جایی که هواداران متعصب تراکتورسازی پیش از این کشفش کرده‌اند. در هفته‌های میانی لیگ برتر و جایی که تراکتورسازی نتیجه نمی‌گرفت، هواداران تراکتورسازی با شعارهای خود مدیرعامل این تیم را هدف قرار داده بودند. آن روزها هرچند اشتباه بازیکنان سبب از دست رفتن امتیاز می‌شد و مربی هم در این میان بی‌تقصیر نبود، اما هواداران تبریزی از سرمربی و بازیکنان خود حمایت می‌کردند و درخواست تغییر مدیر تیم را داشتند. مدیری که البته توانست با تغییرات گسترده در کادر فنی و بازیکنان تیم از تیغ انتقاد هواداران برای مدت کوتاهی رها شود. او امیر قلعه‌نویی را آورد و بازیکنان جدید را هم با هر روشی بود به ترکیب تیم اضافه کرد. نکته جالب اینجاست که هم سرمربی قبلی و بازیکنان در زمان عباسی جذب شده بودند و هم سرمربی و بازیکنان جدید. اما تراکتورسازی همچنان در رتبه میانی جدول لیگ برتر قرار دارد. مقایسه مدیریت تیم‌های ایرانی با تیم‌های اروپایی به‌خوبی ضعف مدیریت در ساختار تیم تبریزی را به نمایش می‌گذارد. شاید تا پیش از این مدیران باشگاه‌های اروپایی هم اجازه چنین رفتاری را داشتند اما قانون فیرپلی مالی فیفا سبب شد که همه تیم‌ها مجبور شوند دست‌به‌عصاتر خرید کنند. البته هیچ کدام از تیم‌های اروپایی از پول دولت و مردم ارتزاق نمی‌کردند اما فیفا تصمیم گرفت با تصویب این قانون جلوی از بین رفتن فوتبال را بگیرد. حالا اما در ایران چندین و چند اتفاق بد با هم رخ می‌دهد. هم از بیت‌المال هزینه می‌شود، هم فیرپلی مالی و قدرتی وجود ندارد و بدتر از همه اینکه نتیجه‌ای هم برای تراکتورسازی در بر ندارد. ضربه‌ای که تراکتورسازی این روزها می‌خورد از تصمیمات اشتباهی است که گرفته شده. تراکتورسازی در دو نیم‌فصل تقریبا دو تیم متفاوت جمع کرده و این نشان می‌دهد که یکی از این دو تصمیم اشتباه بوده؛ یا جذب قلعه‌نویی یا جذب اولیویه‌را. یا بازیکنان قدیمی یا بازیکنان جدید. تراکتورسازی این روزها از جایی ضربه می‌خورد که کل فوتبال ایران ضربه می‌خورد، مدیرعاملانی که نه زمان حضور و نه حتی پس از حضورشان در مدیریت پاسخگوی رفتارشان نیستند.