دکتر عباس کبریایی‌زاده، رئیس هیئت‌مدیره سازمان تامین‌اجتماعی، در «همایش ملی ارزیابی آکچوئری در صندوق‌های بازنشستگی ایران» با بیان اینکه سازمان تامین‌اجتماعی بزرگ‌ترین و پرمسئولیت‌ترین سازمان بیمه‌گر اجتماعی کشور است، گفت: «سازمان تامین‌اجتماعی براساس اصل سه‌جانبه‌گرایی یعنی مشارکت دولت، کارگر و کارفرما شکل گرفته است.» وی با تاکید بر اینکه نگاه عالمانه و ناظر بر پایداری سازمان از سال 54 و تصویب قانون تامین‌اجتماعی بر این سازمان حاکم شده است، اظهار داشت: «تامین و تضمین منابع مالی لازم برای انجام تعهدات یکی از مهم‌ترین پیش‌نیازهای استمرار خدمات‌رسانی سازمان‌های بیمه‌گر و پایداری آن‌هاست که در قانون مصوب سال 1354 مورد توجه بوده و تدابیری عالمانه در این قانون به این منظور پیش‌بینی شده که متاسفانه در مقاطعی از این تدابیر غفلت شده است.» دکتر کبریایی‌زاده ضمن توضیح اهمیت و نقش حاکمیت قانون در پایداری سازمان‌های بیمه‌گر اظهار داشت: «در مقابل قوانین مرجع در سازمان تامین‌اجتماعی مسئول هستیم و باید از سلیقه‌گرایی و فعالیت‌های خارج از قانون پرهیز کنیم. بسیاری از چالش‌های کنونی نتیجه بی‌توجهی به این الزامات و عمل نکردن به تدابیر پیش‌بینی‌شده در قانون است.»

رئیس هیئت‌مدیره سازمان تامین‌اجتماعی نقش دولت در سازمان تامین‌اجتماعی را ایجاد رابطه منطقی میان کارگر و کارفرما و تضمین استمرار خدمات تعهدشده سازمان عنوان کرد و افزود: «در دولت گذشته، متاسفانه برخی ماموریت‌ها و مسئولیت‌های خارج از قواعد بیمه‌ای و بدون پیش‌بینی دقیق در مورد نحوه تامین منابع مورد نیاز بر سازمان تامین‌اجتماعی تحمیل شد.» وی بازتوزیع درآمد را شاخص دیگر پایداری سازمان‌های بیمه‌گر ارزیابی و تصریح کرد: «در جامعه‌ای که مولد و دارای رشد اقتصادی مطلوب است، نسبت پشتیبانی در سازمان‌های بیمه‌گر آن جامعه کاهش نمی‌یابد بلکه همواره پایداری این سازمان‌ها تقویت و بهبود داده می‌شود.» دکتر کبریایی‌زاده مشارکت هرچه بیشتر ذی‌نفعان سازمان‌های بیمه‌گر را عامل سوم بقای این سازمان‌ها برشمرد و تصریح کرد: «قانون تامین‌اجتماعی مشارکت‌جویی اعضای شرکای اجتماعی سازمان را در کانون توجه خود قرار داده است.» رئیس هیئت‌مدیره سازمان تامین‌اجتماعی با تاکید بر اجباری بودن بیمه تامین‌اجتماعی، سازمان‌های بیمه‌گر را قلک تامین آتیه مخاطبان و ذی‌نفعان خود معرفی کرد. دکتر کبریایی‌زاده افزود: «اگر سلسله‌مراتب اجباری بیمه‌ها نباشد، با گروه‌های مراقبت‌نشده مواجه می‌شویم و دولت هم ناچار است برای حمایت از این افراد دست به ایجاد صندوق‌های ویژه بزند.» وی با تاکید بر نقش مشارکت بیمه‌شدگان در پایداری سازمان‌های بیمه‌گر خاطرنشان کرد: «این مشارکت باید براساس توان و درآمد افراد باشد و اگر به این موضوع توجه لازم شود سازمان‌های بیمه‌گر منسجم و مستحکمی خواهیم داشت که چون منابعشان پایدار است خدماتشان نیز تضمین خواهد شد.»