برانکو ایوانکوویچ حتما برنده بازی است. او ایده‌های تاکتیکی خودش را به استقلال دیکته کرد و اگر اشتباهات فردی بازیکنانش نبود او به افتخاری در دربی می‌رسید که هیچ مربی دیگری نرسیده است. برانکو حالا از 3 دربی‌ای که مربی بوده 2 پیروزی و یک مساوی دارد و البته مربیان پرسپولیسی دیگری هم نیستند که چنین آماری داشته باشند. نقش برانکو در پرسپولیس البته بیش از پیروزی در یک دربی است. تغییرات پرسپولیس با برانکو برای هیچ‌کس باورکردنی نیست. او از ابتدای فصل و از جایگاه شانزدهم جدول حالا تیمش را به بهترین اتفاق ممکن رسانده. تیم او هرچند همچنان برای قهرمان شدن کار دارد و البته قول قهرمانی هم نداده اما به هرحال قرمزهای تحت فرماندهی او همه چیز ازدست‌رفته را پس گرفته‌اند. پرسپولیس قبل از برانکو مدت‌ها بود که شخصیت پیروزی نداشت. شخصیتی که آخرین‌بار در زمان پروین آن را تجربه کرده بود و دوره‌ای هم تحت سرمربیگری استانکو. پرسپولیسی که نمی‌بازد سال‌هاست وجود ندارد. پرسپولیس در همه این سال‌ها به خاطر مدیریت‌های غیرمتمرکز به تیمی تبدیل شده بود که حتی در بازی‌های خانگی‌اش هم معلوم نبود برنده باشد. شکسته شدن رکورد خوردن 4 گل در استادیوم آزادی یکی از همان رکوردهایی است که نشان می‌دهد قرمزها در این سال‌های تلخ چه روزهایی داشته‌اند. مشکل قرمزها اما فقط از دست رفتن شخصیت نبود، آن‌ها در سال‌های اخیر همیشه به ستاره‌های یک دهه پیش خود افتخار کرده‌اند و از ستارگی‌های کریمی و باقری و دایی و مهدوی‌کیا حرف زده‌اند. همه به‌خوبی می‌دانند که پرسپولیس سال‌های اخیر ستاره‌ای برای به نمایش گذاشتن نداشته. پرسپولیس نه‌تنها شخصیت و ستاره‌ای ندارد، بلکه مدت‌ها از دوره گل زدن‌های زیادش هم می‌گذرد. پرسپولیسی‌ها ملقب به «زلزله» هستند، لقبی که با پرسپولیس یک دهه اخیر هیچ قرابتی ندارد. با این همه برانکو از روز بازگشت به پرسپولیس تا امروز تک‌تک ازدست‌رفته‌ها را به آن بازگردانده. هرچند تیم برانکو برای قهرمان شدن راهی سخت‌تر از استقلال خوزستان دارد و امکان دارد قهرمان هم نشود، اما این تیم امروز ستاره دارد، شخصیت پیروزی پیدا کرده و گل می‌زند. همه این‌ها کافی است که ارزش واقعی برانکو برای فوتبال ایران مشخص شود. مربی‌ای که یک دربی تاریخی را برای قرمزها رقم زد و با همین پیروزی در قلبشان جاودانه خواهد شد.