کاهش زاد و ولد، پیری جمعیت و بازنشستگی زودهنگام، سه چالش کرهجنوبی
راهکار چشم بادامیها برای نظام تامیناجتماعی
حامد رسولی
در سال 2014، تقریبا 12 درصد جمعیت کرهجنوبی 65 سال یا بیشتر سن داشتند، تا سال 2030 این میزان دوبرابر خواهد شد؛ آماری تقریبا بالا که مسئولان این کشور را بر آن داشته تا تدبیری جدی برای پشتیبانی و حمایت از این جمعیت پیر بیندیشند. پیری جمعیت کرهجنوبی نشاندهنده دو روند اساسی است؛ مردم کرهجنوبی عمر طولانیتری دارند و اینکه زادوولد در این کشور کم شده است. نرخ زادوولد کرهجنوبی کمتر از 3/1 زایمان برای هر زن است که کمترین نرخ در میان کشورهای سازمان توسعه و همکاریهای اقتصادی (OECD) است.
به گفته کارشناسان OECD، در کرهجنوبی تعداد افرادی که در سن کار هستند تنها در یک دوره سهساله افزایش مییابد و تا سال 2040 تعداد این افراد حدود یکپنجم کمتر میشود. باید گفت بهزودی این کشور تا حدی پیر میشود که حتی پرداخت حقوق بازنشستگان هم دشوار خواهد بود.
با وجود روند سریع شهرنشینی در کرهجنوبی، بررسی سال 2011 موسسه تحقیقات ملی بازنشستگی نشان داده یکچهارم افراد بالای 70 سال در این کشور هنوز با فرزندانشان زندگی میکنند که بخشی از این موضوع مربوط به ضعف دولت در ایجاد مراکز مناسب برای ارائه خدمات به سالمندان این کشور است.
بازنشستگی اجباری
در کرهجنوبی شرکتهای بزرگ معمولا کارمندان خود را بهاجبار در 56 تا 58 سالگی بازنشسته میکنند. طبق تحقیقی که توسط موسسه تحقیقاتی اقتصادی سامسونگ صورت گرفته، کارمندان اداری به طور میانگین قبل از 54 سالگی وادار به ترک کار میشوند. اما عده بسیار کمی از این بازنشستگان اجباری کار را برای همیشه ترک میکنند چراکه در شرکتهای کرهجنوبی، افزایش حقوق یا ارتقای شغلی براساس سن کارمندان است نه بهرهوری آنها.
با این حال تنها راهکاری که در مقابله با موضوع اجبار به ترک کار از سوی دولت ارائه شد تصویب قانون مهمی بود که حداقل سن بازنشستگی را تعیین میکرد. طبق این قانون تا سال 2017 هیچ کارمندی زیر 60 سال نباید به اجبار بازنشسته شود. حتی دولت تصمیم گرفت به شرکتهایی که زودتر از اجرایی شدن این قانون از آن استقبال کردهاند یارانه تخصیص دهد. در مقابل، بندی به این قانون اضافه شد که با بالا رفتن سن کارمندان حقوق آنها به طور خودکار بالا نمیرود.
نظام بهداشت و درمان
سال 2013 میلادی، جمعیت کرهجنوبی بیش از 2/50 میلیون نفر گزارش شد که یکی از بالاترین ارقام تراکم جمعیت در جهان در واحد سطح محسوب میشود. اکنون این سوال مطرح میشود که آیا خدمات رفاهی، دارویی، پزشکی، سلامت و... برای تامین نیاز این جمعیت وجود دارد.
دولت کرهجنوبی در تلاش است با تقویت اقتصاد این کشور، به تقویت بخش خدمات درمانی و اجتماعی بپردازد. یکی از چالشهایی که کرهجنوبی با آن دستبهگریبان است، افزایش آمار افراد مسن در این کشور است، زیرا افزایش روند پیری با افزایش مراقبتهای طولانیمدت یا نیاز به دستگاهها و تجهیزات پزشکی در ارتباط است.
سئول تجربه رشد سریع در اقتصاد و صنعت را از سال ۱۹۶۰ داشته و طبق رتبهبندی بانک جهانی در سال ۲۰۰۴ جزو کشورهای با درآمد متوسط روبهبالاست. به خاطر بهبود شرایط زندگی، خدمات بهداشت عمومی و پیشرفت مراقبتهای پزشکی، این کشور بین کشورهای عضو سازمان همکاریهای اقتصادی بالاترین شاخص امید به زندگی را طی سالهای ۱۹۶۰ تا ۲۰۰۵ داشته است.
مهمترین ویژگی سیستم بهداشت و درمان کرهجنوبی تسلط بخش خصوصی در ارائه خدمات است. تقریبا ۹۰ درصد پزشکان و تختهای بیمارستانی در بخش خصوصی هستند. دولت نقش محدودی در ارائه خدمات درمانی دارد و سیاست اقتصاد آزاد را در تنظیم قوانین به کار میبرد.
هزینههای بخش بهداشت از ترکیب منابع دولتی و خصوصی تامین میشود. این در حالی است که سهم بخش خصوصی در سال ۱۹۸۸ در این قسمت ۴۶ درصد بود که باعث میشد کرهجنوبی در بین کشورهای OECD کمترین سهم را داشته باشد. بیماران به طور عمده هنگام درمان، فرانشیز خدمات بیمهای را میپردازند، بهعلاوه آنان موظفاند کل هزینه خدمات غیربیمهای را پرداخت کنند. سال ۲۰۰۵، میزان پرداخت از جیب مردم در این کشور ۳۸ درصد کل هزینههای سلامت بود.
براساس گزارش مدیران ارشد حوزه سلامت کرهجنوبی، از حدود 50 میلیون نفر جمعیت این کشور 97 درصد تحت یک پوشش بیمه ملی متمرکز قرار دارند و 3 درصد باقیمانده که درآمد پایینی دارند توسط برنامه کمکپزشکی حمایت میشوند.
میزان پرداخت از جیب مردم برای خدمات بستری 20 درصد و برای خدمات سرپایی بین 50 تا 70 درصد است و سرانه سلامت به ازای هر نفر حدود 2300 دلار و امید به زندگی بیش از 81 سال است. در این کشور به ازای هریک هزار نفر جمعیت 2/1 پزشک و 4/8 پرستار کار میکنند و تعداد تختهای درمان حاد برای هریک هزار نفر 6/1 است.
ارسال دیدگاه
ضمیمه
تیتر خبرها
