تنگی دریچه آئورت در سالمندان اغلب پنهان می‌ماند و گاه تا زمان بروز اختلالات جدی هیچ نشانه آزاردهنده‌ای ندارد. این وضعیت هنگامی رخ می‌دهد که مسیر خروج خون از بطن چپ در گذرگاه میان قلب و شریان اصلی بدن دچار انسداد تدریجی شود. دریچه‌ای که باید با هر ضربان گشوده شود و خون را به آئورت برساند، در سالمندی به علت رسوب آهکی انعطاف خود را از دست می‌دهد و همین سختی حرکت، گردش طبیعی خون را مختل می‌کند. برخی افراد به دلیل داشتن دریچه‌ای با ساختار ژنتیکی متفاوت، زودتر از دیگران با این تنگی روبه‌رو می‌شوند. روند بروز علائم معمولاً کند است، بنابراین افراد اغلب نمی‌دانند که چه تغییری در بدنشان در حال شکل‌گیری است و گاهی کاهش فعالیت جسمی خود را به حساب عادت‌های روزمره می‌گذارند.
نشانه‌های اولیه معمولاً با تنگ‌نفس در هنگام فعالیت نمایان می‌شود و شخص احساس می‌کند که انجام کارهای ساده، مانند بالا رفتن از چند پله یا حمل بار سبک، به‌طور غیرمنتظره دشوار شده است. با پیشرفت بیماری حتی فعالیت خفیف نیز باعث درد قفسه سینه می‌شود و گاهی سیاهی چشم یا غش هنگام حرکت شدید رخ می‌دهد. این علائم نتیجه فشاری است که بر بطن چپ تحمیل می‌شود؛ حفره‌ای که تلاش می‌کند خون را از گذرگاهی تنگ عبور دهد و همین فشار افزوده، گردش خون را آشفته می‌کند. صدایی غیرطبیعی در دل بیمار شکل می‌گیرد که پزشک آن را هنگام معاینه می‌شنود و همین صدا می‌تواند سرنخی برای تشخیص باشد. تأیید قطعی معمولاً با تصویربرداری اکو انجام می‌شود و تکرار دوره‌ای آن، وضعیت بطن چپ و روند تغییرات کارکرد قلب را نشان می‌دهد.
انسداد دریچه هنگامی که پیشرفت کند، پیامدهای قابل‌توجهی برای سلامت فرد دارد. خون ابتدا در بطن چپ جمع می‌شود و سپس به سمت قلب و ریه‌ها پس می‌زند. این رخداد باعث فشار سنگین بر عضله قلب می‌شود و در ادامه نشانه‌هایی مانند درد سینه، سرگیجه و حتی اختلال ریتم ضربان ظاهر می‌شود. قلب که در تلاش است بر مانع موجود غلبه کند، به تدریج دچار فرسودگی می‌شود و اگر رسیدگی مناسب انجام نشود، نارسایی قلبی شکل می‌گیرد. این شرایط می‌تواند کیفیت زندگی سالمندان را به‌شدت کاهش دهد و خطر بروز رخدادهای ناگهانی را افزایش دهد. مدیریت این بیماری بسته به شدت آن متفاوت است. سالمندانی که درجات خفیف تنگی را تجربه می‌کنند و علامتی ندارند، معمولاً با معاینات پیگیرانه و بررسی‌های منظم تحت‌نظر قرار می‌گیرند. برخی بیماران نیازمند درمان دارویی برای کنترل مشکلات همراه مانند فشار خون بالا یا اختلال ریتم هستند. اما هنگامی که کارکرد قلب رو به افول بگذارد، تعویض دریچه راه اصلی درمان است. این کار با استفاده از دریچه‌های مکانیکی یا بافتی انجام می‌شود و گاه با عمل قلب باز و گاهی نیز با روش‌های کم‌تهاجمی صورت می‌گیرد. هدف نهایی بازگرداندن جریان طبیعی خون و کاستن از بار قلب است تا فرد توان فعالیت‌های روزانه خود را بازیابد.