وریدهای واریسی برای بسیاری تنها نشانه‌ای ناخوشایند روی ساق پا تلقی می‌شود، اما واقعیت این است که این رگ‌های پیچ‌وتاب‌خورده می‌توانند مقدمه مجموعه‌ای از ناراحتی‌های مزمن باشند. احساس سنگینی، تیرکشیدن مبهم، خارش یا حتی سوزش از جمله نشانه‌هایی است که بیماران تجربه می‌کنند. این رگ‌ها هنگامی دردسرسازتر می‌شوند که روند التهابی در دیواره آن‌ها آغاز شود و زمینه را برای شکل‌گیری لخته‌های خونی فراهم کند؛ لخته‌هایی که گاه در قالب توده‌ای سخت و حساس لمس می‌شوند و «ترمبوفلبیت سطحی» نام می‌گیرند. همین عارضه در برخی افراد به مرحله‌ای جدی‌تر می‌رسد و مسیر شکل‌گیری لخته در وریدهای عمقی را هموار می‌کند؛ وضعیتی خطرناک که ممکن است پیامدهای گسترده‌تری برای سلامت عمومی به دنبال داشته باشد.

پیامدهای خط لخته
ترومبوز ورید عمقی زمانی رخ می‌دهد که لخته‌ای در یکی از وریدهای عمیق، معمولاً در ساق یا ران پا تشکیل شود. جراحی‌های اخیر، بی‌حرکتی طولانی‌مدت، ضربه و برخی داروهای ضدسرطان زمینه‌های رایج این عارضه به شمار می‌روند. سفرهای طولانی‌مدت هوایی نیز با کاهش جریان خون می‌توانند احتمال بروز لخته را افزایش دهند.  

چرخه علل مشترک
وریدهای واریسی و ترومبوز ورید عمقی در بسیاری از موارد ریشه‌های مشترکی دارند. سابقه خانوادگی، افزایش سن، بارداری‌های متعدد، چاقی، قد بلند و مشاغلی که ایستادن یا نشستن طولانی تحمیل می‌کنند، زمینه ایجاد این اختلالات را افزایش می‌دهند. اختلال عملکرد دریچه‌های درون ورید، سبب بازگشت خون و تجمع آن می‌شود و رگ‌ها را گشاد می‌کند. بالا بردن پاها، استفاده از جوراب‌های فشاری واریس و توجه به وزن سالم می‌تواند بخشی از ناراحتی‌ها را کاهش دهد.