سوخت‌وساز یا متابولیسم مجموعه‌ای از فرایندهای زیستی است که به بدن امکان می‌دهد انرژی غذا را به نیروی لازم برای ادامه حیات تبدیل کند. این فرایند حتی در حالت استراحت نیز فعال است و عملکردهایی چون تنفس، ضربان قلب و فعالیت مغز را پشتیبانی می‌کند. هرچه متابولیسم سریع‌تر باشد، بدن کالری بیشتری برای انجام این فعالیت‌های پایه مصرف می‌کند. با این حال، یکی از تغییرات طبیعی که بسیاری از افراد با افزایش سن تجربه می‌کنند، کاهش تدریجی سرعت سوخت‌وساز است؛ تغییری که می‌تواند پیامدهایی مانند افزایش وزن، خستگی و تغییر در ترکیب بدن به همراه داشته باشد.

چرا متابولیسم کند می‌شود؟
پژوهش‌های پزشکی نشان می‌دهد سه عامل اصلی در کاهش سرعت متابولیسم با افزایش سن نقش دارند. نخستین عامل، کاهش تدریجی توده عضلانی است. عضلات از نظر متابولیکی بافتی فعال به شمار می‌آیند و نسبت به بافت چربی انرژی بیشتری مصرف می‌کنند. با افزایش سن، به‌ویژه از دهه سوم زندگی به بعد، بدن به‌تدریج بخشی از این توده عضلانی را از دست می‌دهد؛ روندی که در دهه‌های بعدی سرعت بیشتری می‌گیرد. کاهش هورمون‌های جنسی مانند تستوسترون و استروژن نیز در این فرایند مؤثر است و می‌تواند به کاهش توان عضلانی و در نتیجه افت مصرف انرژی منجر شود. عامل دوم، برخی بیماری‌های زمینه‌ای است. اختلالاتی مانند کم‌کاری تیروئید یا دیابت کنترل‌نشده توانایی بدن در استفاده مؤثر از انرژی را کاهش می‌دهند. این بیماری‌ها در گروه اختلالات متابولیک قرار می‌گیرند؛ شرایطی که در آن بدن در پردازش کربوهیدرات‌ها و چربی‌ها دچار اختلال می‌شود و پیامدهایی چون مقاومت به انسولین، چاقی یا فشار خون بالا پدید می‌آید. سومین عامل، کم‌خوری مزمن است. هنگامی که بدن به طور مداوم با کمبود انرژی مواجه شود، برای بقا سازوکاری تطبیقی فعال می‌کند و با کاهش مصرف انرژی، خود را با شرایط جدید سازگار می‌سازد. این واکنش دفاعی در بلندمدت می‌تواند سرعت متابولیسم را کاهش دهد.