گسترش پوشش بیمه‌ای و افزایش دسترسی شهروندان به خدمات درمانی، یکی از مهم‌ترین دستاوردهای نظام‌های رفاهی در دهه‌های اخیر به شمار می‌رود. با این حال تجربه بسیاری از کشورها نشان می‌دهد که توسعه دسترسی، اگر با سازوکارهای مدیریتی و نظارتی همراه نباشد، می‌تواند به افزایش مصرف خدماتی منجر شود که الزاماً با نیاز واقعی بیماران همخوانی ندارد. 
در ادبیات اقتصاد سلامت، این وضعیت با عنوان «تقاضای القایی» شناخته می‌شود؛ پدیده‌ای که در آن بخشی از خدمات تشخیصی، دارویی یا درمانی فراتر از ضرورت پزشکی ارائه یا دریافت می‌شود و در نتیجه منابع محدود نظام سلامت با فشار مضاعف روبه‌رو می‌شوند. چنین روندی نه‌تنها هزینه‌های درمان را افزایش می‌دهد، بلکه می‌تواند بر عدالت در دسترسی، کیفیت خدمات و پایداری منابع بیمه‌ای نیز اثر بگذارد.
در نظام‌های بیمه‌ای بزرگ، به‌ویژه در شرایطی که بیمه‌شدگان برای دریافت خدمت هزینه مستقیمی پرداخت نمی‌کنند، احتمال افزایش مراجعات غیرضروری بیشتر می‌شود. مراجعه‌های مکرر برای مشکلات جزئی، درخواست آزمایش‌های متعدد یا دریافت داروهای اضافی به‌تدریج می‌تواند به بخشی از الگوی مصرف درمانی تبدیل شود. این پدیده صرفاً نتیجه رفتار بیماران نیست؛ بلکه ساختار اقتصادی ارائه خدمات نیز در شکل‌گیری آن نقش دارد. در برخی مدل‌های پرداخت که درآمد مراکز درمانی یا ارائه‌دهندگان خدمت با حجم خدمات ارتباط مستقیم دارد، انگیزه‌هایی برای افزایش خدمات تشخیصی و درمانی ایجاد می‌شود. به همین دلیل تقاضای القایی معمولاً حاصل تعامل پیچیده میان رفتار بیماران، تصمیم‌های پزشکان و سازوکارهای مالی نظام سلامت است.
در سال‌های اخیر تلاش شده است با استفاده از مجموعه‌ای از ابزارهای مدیریتی و نظارتی، مصرف خدمات درمانی در چارچوب نیازهای واقعی بیماران ساماندهی شود. پایش منظم عملکرد مراکز درمانی، بررسی الگوهای نسخه‌نویسی پزشکان، ارزیابی میانگین اقلام دارویی و خدمات پاراکلینیک و همچنین مدیریت مراجعات بیماران پرمراجعه از جمله اقداماتی است که در برخی مناطق اجرا شده است.
تعیین سقف‌های عملکردی برای برخی خدمات، اطلاع‌رسانی مستمر راهنماهای بالینی و ارزیابی دوره‌ای شاخص‌های عملکردی مراکز درمانی نیز از دیگر ابزارهایی است که برای کنترل خدمات غیرضروری مورد استفاده قرار می‌گیرد. این اقدامات با هدف کاهش مصرف غیرمنطقی خدمات و هدایت منابع درمانی به سمت نیازهای واقعی بیماران طراحی شده‌اند.
در کنار این اقدامات نظارتی، توسعه زیرساخت‌های دیجیتال در نظام سلامت نیز نقش مهمی در مدیریت تقاضای درمانی ایفا می‌کند. گسترش نسخه‌نویسی الکترونیک امکان دسترسی پزشکان به سوابق درمانی بیماران، ثبت دقیق خدمات ارائه‌شده و پایش لحظه‌ای عملکرد مراکز درمانی را فراهم کرده است.